๒. หรนฺติสุตฺตํ

๓๙๓. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘จตสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, สุปณฺณโยนิโย. กตมา จตสฺโส? อณฺฑชา…เป… อิมา โข, ภิกฺขเว, จตสฺโส สุปณฺณโยนิโย. ตตฺร, ภิกฺขเว, อณฺฑชา สุปณฺณา อณฺฑเชว นาเค หรนฺติ, น ชลาพุเช, น สํเสทเช, น โอปปาติเก. ตตฺร, ภิกฺขเว, ชลาพุชา สุปณฺณา อณฺฑเช จ ชลาพุเช จ นาเค หรนฺติ, น สํเสทเช, น โอปปาติเก. ตตฺร, ภิกฺขเว, สํเสทชา สุปณฺณา อณฺฑเช จ ชลาพุเช จ สํเสทเช จ นาเค หรนฺติ, น โอปปาติเก. ตตฺร, ภิกฺขเว, โอปปาติกา สุปณฺณา อณฺฑเช จ ชลาพุเช จ สํเสทเช จ โอปปาติเก จ นาเค หรนฺติ. อิมา โข, ภิกฺขเว, จตสฺโส สุปณฺณโยนิโย’’ติ. ทุติยํ.