๑๕. โหติตถาคโตสุตฺตํ

๒๒๐. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘กิสฺมึ นุ โข ภิกฺขเว, สติ, กึ อุปาทาย, กึ อภินิวิสฺส เอวํ ทิฏฺฐิ อุปฺปชฺชติ – ‘โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา’’’ติ? ภควํมูลกา โน, ภนฺเต, ธมฺมา…เป… นิยโต สมฺโพธิปรายโน’’ติ. ปนฺนรสมํ.