๑. สุทฺธิกสุตฺตํ

๕๕๐. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘วลาหกกายิเก โว, ภิกฺขเว, เทเว เทเสสฺสามิ. ตํ สุณาถ. กตเม จ, ภิกฺขเว, วลาหกกายิกา เทวา? สนฺติ, ภิกฺขเว, สีตวลาหกา เทวา; สนฺติ อุณฺหวลาหกา เทวา; สนฺติ อพฺภวลาหกา เทวา; สนฺติ วาตวลาหกา เทวา; สนฺติ วสฺสวลาหกา เทวา – อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, ‘วลาหกกายิกา เทวา’’’ติ. ปฐมํ.