๒๓-๑๑๒. สารคนฺธาทิทานูปการสุตฺตนวุติกํ

๔๖๐-๕๔๙. สาวตฺถินิทานํ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โก นุ โข, ภนฺเต, เหตุ, โก ปจฺจโย, เยน มิเธกจฺโจ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สารคนฺเธ อธิวตฺถานํ เทวานํ…เป… เผคฺคุคนฺเธ อธิวตฺถานํ เทวานํ… ตจคนฺเธ อธิวตฺถานํ เทวานํ … ปปฏิกคนฺเธ อธิวตฺถานํ เทวานํ… ปตฺตคนฺเธ อธิวตฺถานํ เทวานํ… ปุปฺผคนฺเธ อธิวตฺถานํ เทวานํ… ผลคนฺเธ อธิวตฺถานํ เทวานํ… รสคนฺเธ อธิวตฺถานํ เทวานํ… คนฺธคนฺเธ อธิวตฺถานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชตี’’ติ? ‘‘อิธ, ภิกฺขุ, เอกจฺโจ กาเยน สุจริตํ จรติ, วาจาย สุจริตํ จรติ, มนสา สุจริตํ จรติ. ตสฺส สุตํ โหติ – ‘คนฺธคนฺเธ อธิวตฺถา เทวา ทีฆายุกา วณฺณวนฺโต สุขพหุลา’ติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา คนฺธคนฺเธ อธิวตฺถานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’นฺติ. โส อนฺนํ เทติ…เป… ปานํ เทติ… วตฺถํ เทติ… ยานํ เทติ… มาลํ เทติ… คนฺธํ เทติ… วิเลปนํ เทติ… เสยฺยํ เทติ… อาวสถํ เทติ… ปทีเปยฺยํ เทติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา คนฺธคนฺเธ อธิวตฺถานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. อยํ โข, ภิกฺขุ, เหตุ, อยํ ปจฺจโย, เยน มิเธกจฺโจ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา คนฺธคนฺเธ อธิวตฺถานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชตี’’ติ. ทฺวาทสสติมํ.

(เอวํ ปิณฺฑเกน เอกสตญฺจ ทฺวาทส จ สุตฺตนฺตา โหนฺติ.)

คนฺธพฺพกายสํยุตฺตํ สมตฺตํ.