๑. อวิชฺชาสุตฺตํ

๑๑๓. สาวตฺถินิทานํ. อถ โข อญฺญตโร ภิกฺขุ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ…เป… เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘‘อวิชฺชา อวิชฺชา’ติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กตมา นุ โข, ภนฺเต, อวิชฺชา, กิตฺตาวตา จ อวิชฺชาคโต โหตี’’ติ? ‘‘อิธ, ภิกฺขุ, อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน รูปํ นปฺปชานาติ, รูปสมุทยํ นปฺปชานาติ, รูปนิโรธํ นปฺปชานาติ, รูปนิโรธคามินึ ปฏิปทํ นปฺปชานาติ; เวทนํ นปฺปชานาติ… สญฺญํ… สงฺขาเร นปฺปชานาติ…เป… วิญฺญาณนิโรธคามินึ ปฏิปทํ นปฺปชานาติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขุ, อวิชฺชา. เอตฺตาวตา จ อวิชฺชาคโต โหตี’’ติ. ปฐมํ.