๑๑. กาลตฺตยอนตฺตสุตฺตํ

๑๑. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘รูปํ, ภิกฺขเว, อนตฺตา อตีตานาคตํ; โก ปน วาโท ปจฺจุปฺปนฺนสฺส! เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก อตีตสฺมึ รูปสฺมึ อนเปกฺโข โหติ; อนาคตํ รูปํ นาภินนฺทติ; ปจฺจุปฺปนฺนสฺส รูปสฺส นิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย ปฏิปนฺโน โหติ. เวทนา อนตฺตา… สญฺญา อนตฺตา… สงฺขารา อนตฺตา… วิญฺญาณํ อนตฺตา อตีตานาคตํ; โก ปน วาโท ปจฺจุปฺปนฺนสฺส! เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก อตีตสฺมึ วิญฺญาณสฺมึ อนเปกฺโข โหติ; อนาคตํ วิญฺญาณํ นาภินนฺทติ; ปจฺจุปฺปนฺนสฺส วิญฺญาณสฺส นิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย ปฏิปนฺโน โหตี’’ติ. เอกาทสมํ.

นกุลปิตุวคฺโค ปฐโม.

ตสฺสุทฺทานํ –

นกุลปิตา เทวทหา, เทฺวปิ หาลิทฺทิกานิ จ;

สมาธิปฏิสลฺลาณา, อุปาทาปริตสฺสนา ทุเว;

อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนา, วคฺโค เตน ปวุจฺจติ.