๑๒. ทุติยสิงฺคาลสุตฺตํ

๒๓๔. สาวตฺถิยํ วิหรติ…เป… ‘‘อสฺสุตฺถ โน ตุเมฺห, ภิกฺขเว, รตฺติยา ปจฺจูสสมยํ ชรสิงฺคาลสฺส วสฺสมานสฺสา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘สิยา โข, ภิกฺขเว, ตสฺมึ ชรสิงฺคาเล ยา กาจิ กตญฺญุตา กตเวทิตา, น เตฺวว อิเธกจฺเจ สกฺยปุตฺติยปฏิญฺเญ สิยา ยา กาจิ กตญฺญุตา กตเวทิตา. ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘กตญฺญุโน ภวิสฺสาม กตเวทิโน; น จ โน [น จ โนติ อิทํ สี. ปี. โปตฺถเกสุ นตฺถิ] อเมฺหสุ อปฺปกมฺปิ กตํ นสฺสิสฺสตี’ติ [มา นสฺสิสฺสตีติ (สี. ปี.), วินสฺสิสฺสตีติ (สฺยา. กํ.)]. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. ทฺวาทสมํ.

โอปมฺมสํยุตฺตํ สมตฺตํ.