๙. ปาปสิกฺขมานสุตฺตํ

๒๒๐. ‘‘อทฺทสํ สิกฺขมานํ เวหาสํ คจฺฉนฺตึ. ตสฺสา สงฺฆาฏิปิ อาทิตฺตา…เป… ปาปสิกฺขมานา อโหสิ…เป…. นวมํ.