๒. คูถขาทสุตฺตํ

๒๑๓. ‘‘อิธาหํ, อาวุโส, คิชฺฌกูฏา ปพฺพตา โอโรหนฺโต อทฺทสํ ปุริสํ คูถกูเป นิมุคฺคํ อุโภหิ หตฺเถหิ คูถํ ขาทนฺตํ…เป… เอโส, ภิกฺขเว, สตฺโต อิมสฺมึเยว ราชคเห ทุฏฺฐพฺราหฺมโณ อโหสิ. โส กสฺสปสฺส สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ปาวจเน ภิกฺขุสงฺฆํ ภตฺเตน นิมนฺเตตฺวา โทณิโย [โทณิยา (สฺยา. กํ. ปี. ก.)] คูถสฺส ปูราเปตฺวา เอตทโวจ – อโห โภนฺโต, ยาวทตฺถํ ภุญฺชนฺตุ เจว หรนฺตุ จาติ…เป…. ทุติยํ.