๕. อกฺโกธสุตฺตํ

๒๗๑. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู…เป… ภควา เอตทโวจ – ‘‘ภูตปุพฺพํ, ภิกฺขเว, สกฺโก เทวานมินฺโท สุธมฺมายํ สภายํ เทเว ตาวตึเส อนุนยมาโน ตายํ เวลายํ อิมํ คาถํ อภาสิ –

‘‘มา โว โกโธ อชฺฌภวิ, มา จ กุชฺฌิตฺถ กุชฺฌตํ;

อกฺโกโธ อวิหึสา จ, อริเยสุ จ ปฏิปทา [วสตี สทา (สี. สฺยา. กํ. ปี.)];

อถ ปาปชนํ โกโธ, ปพฺพโตวาภิมทฺทตี’’ติ.

ตติโย วคฺโค.

ตสฺสุทฺทานํ –

เฉตฺวา ทุพฺพณฺณิยมายา, อจฺจเยน อโกธโน;

เทสิตํ พุทฺธเสฏฺเฐน, อิทญฺหิ สกฺกปญฺจกนฺติ.

สกฺกสํยุตฺตํ สมตฺตํ.