๗. ปุนพฺพสุสุตฺตํ

๒๔๑. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน ภควา ภิกฺขู นิพฺพานปฏิสํยุตฺตาย ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสติ สมาทเปติ สมุตฺเตเชติ สมฺปหํเสติ. เต จ ภิกฺขู อฏฺฐึ กตฺวา มนสิ กตฺวา สพฺพเจตสา สมนฺนาหริตฺวา โอหิตโสตา ธมฺมํ สุณนฺติ. อถ โข ปุนพฺพสุมาตา ยกฺขินี ปุตฺตเก เอวํ โตเสสิ –

‘‘ตุณฺหี อุตฺตริเก โหหิ, ตุณฺหี โหหิ ปุนพฺพสุ;

ยาวาหํ พุทฺธเสฏฺฐสฺส, ธมฺมํ โสสฺสามิ สตฺถุโน.

‘‘นิพฺพานํ ภควา อาห, สพฺพคนฺถปฺปโมจนํ;

อติเวลา จ เม โหติ, อสฺมึ ธมฺเม ปิยายนา.

‘‘ปิโย โลเก สโก ปุตฺโต, ปิโย โลเก สโก ปติ;

ตโต ปิยตรา มยฺหํ, อสฺส ธมฺมสฺส มคฺคนา.

‘‘น หิ ปุตฺโต ปติ วาปิ, ปิโย ทุกฺขา ปโมจเย;

ยถา สทฺธมฺมสฺสวนํ, ทุกฺขา โมเจติ ปาณินํ.

‘‘โลเก ทุกฺขปเรตสฺมึ, ชรามรณสํยุเต;

ชรามรณโมกฺขาย, ยํ ธมฺมํ อภิสมฺพุธํ;

ตํ ธมฺมํ โสตุมิจฺฉามิ, ตุณฺหี โหหิ ปุนพฺพสู’’ติ.

‘‘อมฺมา น พฺยาหริสฺสามิ, ตุณฺหีภูตายมุตฺตรา;

ธมฺมเมว นิสาเมหิ, สทฺธมฺมสฺสวนํ สุขํ;

สทฺธมฺมสฺส อนญฺญาย, อมฺมา ทุกฺขํ จรามเส.

‘‘เอส เทวมนุสฺสานํ, สมฺมูฬฺหานํ ปภงฺกโร;

พุทฺโธ อนฺติมสารีโร, ธมฺมํ เทเสติ จกฺขุมา’’ติ.

‘‘สาธุ โข ปณฺฑิโต นาม, ปุตฺโต ชาโต อุเรสโย;

ปุตฺโต เม พุทฺธเสฏฺฐสฺส, ธมฺมํ สุทฺธํ ปิยายติ.

‘‘ปุนพฺพสุ สุขี โหหิ, อชฺชาหมฺหิ สมุคฺคตา;

ทิฏฺฐานิ อริยสจฺจานิ, อุตฺตราปิ สุณาตุ เม’’ติ.