๔. มณิภทฺทสุตฺตํ

๒๓๘. เอกํ สมยํ ภควา มคเธสุ วิหรติ มณิมาลิเก เจติเย มณิภทฺทสฺส ยกฺขสฺส ภวเน. อถ โข มณิภทฺโท ยกฺโข เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ –

‘‘สตีมโต สทา ภทฺทํ, สติมา สุขเมธติ;

สตีมโต สุเว เสยฺโย, เวรา จ ปริมุจฺจตี’’ติ.

‘‘สตีมโต สทา ภทฺทํ, สติมา สุขเมธติ;

สตีมโต สุเว เสยฺโย, เวรา น ปริมุจฺจติ.

‘‘ยสฺส สพฺพมโหรตฺตํ [รตฺตึ (สฺยา. กํ. ก.)], อหึสาย รโต มโน;

เมตฺตํ โส สพฺพภูเตสุ, เวรํ ตสฺส น เกนจี’’ติ.