๑๑. ทุติยภิกฺขาทายิกาวิมานวตฺถุ

๒๗๘. ‘‘อภิกฺกนฺเตน วณฺเณน, ยา ตฺวํ ติฏฺฐสิ เทวเต;

โอภาเสนฺตี ทิสา สพฺพา, โอสธี วิย ตารกา.

๒๗๙. ‘‘เกน เตตาทิโส วณฺโณ…เป… วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตี’’ติ.

๒๘๑. สา เทวตา อตฺตมนา…เป… ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.

๒๘๒. ‘‘อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูตา, ปุริมาย ชาติยา มนุสฺสโลเก.

๒๘๓. ‘‘อทฺทสํ วิรชํ ภิกฺขุํ, วิปฺปสนฺนมนาวิลํ;

ตสฺส อทาสหํ ภิกฺขํ, ปสนฺนา เสหิ ปาณิภิ.

๒๘๔. ‘‘เตน เมตาทิโส วณฺโณ…เป. … วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตี’’ติ.

ทุติยภิกฺขาทายิกาวิมานํ เอกาทสมํ.

จิตฺตลตาวคฺโค ทุติโย นิฏฺฐิโต.

ตสฺสุทฺทานํ –

ทาสี เจว ลขุมา จ, อถ อาจามทายิกา;

จณฺฑาลี ภทฺทิตฺถี เจว [ภทฺทิตฺถิกา จ (สฺยา.)], โสณทินฺนา อุโปสถา;

นิทฺทา เจว สุนิทฺทา จ [นนฺทา เจว สุนนฺทา จ (สี.)], เทฺว จ ภิกฺขาย ทายิกา;

วคฺโค เตน ปวุจฺจตีติ.

ภาณวารํ ปฐมํ นิฏฺฐิตํ.