๓. ธมฺมทินฺนสุตฺตวณฺณนา

๑๐๔๙. ตติเย ธมฺมทินฺโนติ สตฺตสุ ชเนสุ เอโก. พุทฺธกาลสฺมิญฺหิ ธมฺมทินฺโน อุปาสโก, วิสาโข อุปาสโก, อุคฺโค คหปติ, จิตฺโต คหปติ, หตฺถโก อาฬวโก, จูฬอนาถปิณฺฑิโก, มหาอนาถปิณฺฑิโกติ อิเม สตฺต ชนา ปญฺจสตอุปาสกปริวารา อเหสุํ. เอเตสุ เอส อญฺญตโร.

คมฺภีราติ ธมฺมคมฺภีรา สลฺลสุตฺตาทโย. คมฺภีรตฺถาติ อตฺถคมฺภีรา เจตนาสุตฺตนฺตาทโย. โลกุตฺตราติ โลกุตฺตรตฺถทีปกา อสงฺขตสํยุตฺตาทโย. สุญฺญตปฺปฏิสํยุตฺตาติ สตฺตสุญฺญตาทีปกา ขชฺชนิกสุตฺตนฺตาทโย. อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสามาติ ปฏิลภิตฺวา วิหริสฺสาม. เอวญฺหิ โว, ธมฺมทินฺน, สิกฺขิตพฺพนฺติ เอวํ ตุเมฺหหิ จนฺโทปมปฏิปทํ รถวินีตปฏิปทํ โมเนยฺยปฏิปทํ มหาอริยวํสปฏิปทํ ปูเรนฺเตหิ สิกฺขิตพฺพํ. อิติ สตฺถา อิเมสํ อุปาสกานํ อสยฺหภารํ อาโรเปสิ. กสฺมา? เอเต กิร น อตฺตโน ภูมิยํ ฐตฺวา โอวาทํ ยาจึสุ, อวิเสเสน ปน สพฺพภารํ อุกฺขิปิตุํ สมตฺถา วิย ‘‘โอวทตุ โน, ภนฺเต, ภควา’’ติ ยาจึสุ. เตน เตสํ สตฺถา อสยฺหภารํ อาโรเปนฺโต เอวมาห. น โข เนตนฺติ น โข เอตํ. นกาโร ปเนตฺถ พฺยญฺชนสนฺธิมตฺตเมวาติ เวทิตพฺโพ. ตสฺมาติ ยสฺมา อิทานิ อตฺตโน ภูมิยํ ฐตฺวา โอวาทํ ยาจถ, ตสฺมา.