๗. อฑฺฑกรณสุตฺตวณฺณนา

๑๑๘. สตฺตเม กามเหตูติ กามมูลกํ. กามนิทานนฺติ กามปจฺจยา. กามาธิกรณนฺติ กามการณา. สพฺพานิ เหตานิ อญฺญมญฺญเววจนาเนว. ภทฺรมุโขติ สุนฺทรมุโข. เอกทิวสํ กิร ราชา อฑฺฑกรเณ นิสีทิ. ตตฺถ ปฐมตรํ ลญฺชํ คเหตฺวา นิสินฺนา อมจฺจา อสฺสามิเกปิ สามิเก กรึสุ. ราชา ตํ ญตฺวา – ‘‘มยฺหํ ตาว ปถวิสฺสรสฺส สมฺมุขาเปเต เอวํ กโรนฺติ, ปรมฺมุขา กึ นาม น กริสฺสนฺติ? ปญฺญายิสฺสติ ทานิ วิฏฏูโภ เสนาปติ สเกน รชฺเชน, กึ มยฺหํ เอวรูเปหิ ลญฺชขาทเกหิ มุสาวาทีหิ สทฺธึ เอกฏฺฐาเน นิสชฺชายา’’ติ จินฺเตสิ. ตสฺมา เอวมาห. ขิปฺปํว โอฑฺฑิตนฺติ กุมินํ วิย โอฑฺฑิตํ. ยถา มจฺฉา โอฑฺฑิตํ กุมินํ ปวิสนฺตา น ชานนฺติ, เอวํ สตฺตา กิเลสกาเมน วตฺถุกามํ วีติกฺกมนฺตา น ชานนฺตีติ อตฺโถ. สตฺตมํ.