๙. ปฐมสุกฺกาสุตฺตวณฺณนา

๒๔๓. นวเม รถิกาย รถิกนฺติ เอกํ รถิกํ คเหตฺวา ตโต อปรํ คจฺฉนฺโต รถิกาย รถิกํ อุปสงฺกมนฺโต นาม โหติ. สิงฺฆาฏเกปิ เอเสว นโย. เอตฺถ จ รถิกาติ รจฺฉา. สิงฺฆาฏกนฺติ จตุกฺกํ. กึ เม กตาติ กึ อิเม กตา? กึ กโรนฺตีติ อตฺโถ. มธุปีตาว เสยเรติ คนฺธมธุปานํ ปีตา วิย สยนฺติ. คนฺธมธุปานํ ปีโต กิร สีสํ อุกฺขิปิตุํ น สกฺโกติ, อสญฺญี หุตฺวา สยเตว. ตสฺมา เอวมาห.

ตญฺจ ปน อปฺปฏิวานียนฺติ ตญฺจ ปน ธมฺมํ อปฺปฏิวานียํ เทเสติ. พาหิรกญฺหิ สุมธุรมฺปิ โภชนํ ปุนปฺปุนํ ภุญฺชนฺตสฺส น รุจฺจติ, ‘‘อปเนถ, กึ อิมินา’’ติ? ปฏิวาเนตพฺพํ อปเนตพฺพํ โหติ, น เอวมยํ ธมฺโม. อิมํ หิ ธมฺมํ ปณฺฑิตา วสฺสสตมฺปิ วสฺสสหสฺสมฺปิ สุณนฺตา ติตฺตึ น คจฺฉนฺติ. เตนาห ‘‘อปฺปฏิวานีย’’นฺติ. อเสจนกโมชวนฺติ อนาสิตฺตกํ โอชวนฺตํ. ยถา หิ พาหิรานิ อสมฺภินฺนปายาสาทีนิปิ สปฺปิมธุสกฺขราหิ อาสิตฺตานิ โยชิตาเนว มธุรานิ โอชวนฺตานิ โหนฺติ, น เอวมยํ ธมฺโม. อยํ หิ อตฺตโน ธมฺมตาย มธุโร เจว โอชวา จ, น อญฺเญน อุปสิตฺโต. เตนาห ‘‘อเสจนกโมชว’’นฺติ. ปิวนฺติ มญฺเญ สปฺปญฺญาติ ปณฺฑิตปุริสา ปิวนฺติ วิย. วลาหกเมว ปนฺถคูติ วลาหกนฺตรโต นิกฺขนฺตอุทกํ ฆมฺมาภิตตฺตา ปถิกา วิย. นวมํ.