๑๗. ปสาทกรธมฺมวคฺควณฺณนา

๓๖๖. อทฺธมิทนฺติอาทีสุ อทฺธนฺติ เอกํสาธิวจนเมตํ, อทฺธา อิทํ ลาภานํ, เอกํโส เอส ลาภานนฺติ วุตฺตํ โหติ. ยทิทํ อารญฺญิกตฺตนฺติ โย เอส อารญฺญิกภาโว. อิทํ วุตฺตํ โหติ – อารญฺญิกภาโว นาม ลาภานํ เอกํโส อวสฺสภาวิตา น สกฺกา อารญฺญิเกน ลาภํ น ลภิตุนฺติ. อารญฺญิโก หิ ภิกฺขุ ‘‘อตฺตโน อรญฺญวาสสฺส อนุจฺฉวิกํ กริสฺสามี’’ติ ปาปกํ นาม น กโรติ, อถสฺส ‘‘อารญฺญิโก อยํ ภิกฺขู’’ติ สญฺชาตคารโว มหาชโน จตุปจฺจเยน ปูชํ กโรติ. เตน วุตฺตํ – ‘‘อทฺธมิทํ, ภิกฺขเว, ลาภานํ ยทิทํ อารญฺญิกตฺต’’นฺติ. เสสปเทสุปิ เอเสว นโย. เอตฺถ ปน พาหุสจฺจนฺติ พหุสฺสุตภาโว. ถาวเรยฺยนฺติ จิรปพฺพชิตตฺตา ถาวรปฺปตฺตภาโว. อากปฺปสมฺปทาติ จีวรคฺคหณาทิโน อากปฺปสฺส สมฺปตฺติ. ปริวารสมฺปทาติ สุจิปริวารตา. โกลปุตฺตีติ กุลปุตฺตภาโว. วณฺณโปกฺขรตาติ สมฺปนฺนรูปตา. กลฺยาณวากฺกรณตาติ วจนกิริยาย มธุรภาโว. อปฺปาพาธตาติ อาโรคฺยสมฺปตฺติ. อโรโค หิ ภิกฺขุ อตฺตโน สรีรกลฺยาณตาย วิปสฺสนาธุเร จ คนฺถธุเร จ ปริปูรการี โหติ, เตนสฺส ลาโภ อุปฺปชฺชตีติ.

โสฬส ปสาทกรธมฺมา นิฏฺฐิตา.