๑๐. สทฺธมฺมสุตฺตํ

๙๔. ‘‘สตฺติเม, ภิกฺขเว, สทฺธมฺมา. กตเม สตฺต? สทฺโธ โหติ, หิรีมา โหติ, โอตฺตปฺปี โหติ, พหุสฺสุโต โหติ, อารทฺธวีริโย โหติ, สติมา โหติ, ปญฺญวา โหติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, สตฺต สทฺธมฺมา’’ติ. ทสมํ.

สมณวคฺโค นวโม.