๓๑-๕๑๐. โทสอภิญฺญาทิสุตฺตานิ

๓๐๔-๗๘๓. ‘‘โทสสฺส…เป… โมหสฺส… โกธสฺส… อุปนาหสฺส… มกฺขสฺส… ปฬาสสฺส… อิสฺสาย… มจฺฉริยสฺส… มายาย… สาเฐยฺยสฺส… ถมฺภสฺส… สารมฺภสฺส… มานสฺส… อติมานสฺส… มทสฺส… ปมาทสฺส อภิญฺญาย… ปริญฺญาย… ปริกฺขยาย… ปหานาย… ขยาย… วยาย… วิราคาย… นิโรธาย… จาคาย… ปฏินิสฺสคฺคาย อิเม จตฺตาโร ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. ทสุตฺตรปญฺจสติมํ.

ราคเปยฺยาลํ นิฏฺฐิตํ.