๑. ปริสาสุตฺตํ

๒๑๑. ‘‘จตฺตาโรเม, ภิกฺขเว, ปริสทูสนา. กตเม จตฺตาโร? ภิกฺขุ, ภิกฺขเว [อิธ ภิกฺขเว ภิกฺขุ (ปี. ก.)], ทุสฺสีโล ปาปธมฺโม ปริสทูสโน; ภิกฺขุนี, ภิกฺขเว, ทุสฺสีลา ปาปธมฺมา ปริสทูสนา; อุปาสโก, ภิกฺขเว, ทุสฺสีโล ปาปธมฺโม ปริสทูสโน; อุปาสิกา, ภิกฺขเว, ทุสฺสีลา ปาปธมฺมา ปริสทูสนา. อิเม โข, ภิกฺขเว, จตฺตาโร ปริสทูสนา.

‘‘จตฺตาโรเม, ภิกฺขเว, ปริสโสภนา. กตเม จตฺตาโร? ภิกฺขุ, ภิกฺขเว, สีลวา กลฺยาณธมฺโม ปริสโสภโน; ภิกฺขุนี, ภิกฺขเว, สีลวตี กลฺยาณธมฺมา ปริสโสภนา; อุปาสโก, ภิกฺขเว, สีลวา กลฺยาณธมฺโม ปริสโสภโน; อุปาสิกา, ภิกฺขเว, สีลวตี กลฺยาณธมฺมา ปริสโสภนา. อิเม โข, ภิกฺขเว, จตฺตาโร ปริสโสภนา’’ติ. ปฐมํ.