๙. โภชนสุตฺตํ

๕๙. ‘‘โภชนํ, ภิกฺขเว, ททมาโน ทายโก ปฏิคฺคาหกานํ จตฺตาริ ฐานานิ เทติ. กตมานิ จตฺตาริ? อายุํ เทติ, วณฺณํ เทติ, สุขํ เทติ, พลํ เทติ. อายุํ โข ปน ทตฺวา อายุสฺส ภาคี โหติ ทิพฺพสฺส วา มานุสสฺส วา. วณฺณํ ทตฺวา… สุขํ ทตฺวา… พลํ ทตฺวา พลสฺส ภาคี โหติ ทิพฺพสฺส วา มานุสสฺส วา. โภชนํ, ภิกฺขเว, ททมาโน ทายโก ปฏิคฺคาหกานํ อิมานิ จตฺตาริ ฐานานิ เทตี’’ติ.

[มหาว. ๒๘๒] ‘‘โย สญฺญตานํ ปรทตฺตโภชินํ,

กาเลน สกฺกจฺจ ททาติ โภชนํ;

จตฺตาริ ฐานานิ อนุปฺปเวจฺฉติ,

อายุญฺจ วณฺณญฺจ สุขํ พลญฺจ.

‘‘โส อายุทายี วณฺณทายี, สุขํ พลํ ทโท นโร;

ทีฆายุ ยสวา โหติ, ยตฺถ ยตฺถูปปชฺชตี’’ติ. นวมํ;