๖. ทุติยสมชีวีสุตฺตํ

๕๖. ‘‘อากงฺเขยฺยุํ เจ, ภิกฺขเว, อุโภ ชานิปตโย ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อญฺญมญฺญํ ปสฺสิตุํ อภิสมฺปรายญฺจ อญฺญมญฺญํ ปสฺสิตุํ อุโภว อสฺสุ สมสทฺธา สมสีลา สมจาคา สมปญฺญา, เต ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อญฺญมญฺญํ ปสฺสนฺติ อภิสมฺปรายญฺจ อญฺญมญฺญํ ปสฺสนฺตี’’ติ.

‘‘อุโภ สทฺธา วทญฺญู จ, สญฺญตา ธมฺมชีวิโน;

เต โหนฺติ ชานิปตโย, อญฺญมญฺญํ ปิยํวทา.

‘‘อตฺถาสํ ปจุรา โหนฺติ, ผาสุกํ อุปชายติ;

อมิตฺตา ทุมฺมนา โหนฺติ, อุภินฺนํ สมสีลินํ.

‘‘อิธ ธมฺมํ จริตฺวาน, สมสีลพฺพตา อุโภ;

นนฺทิโน เทวโลกสฺมึ, โมทนฺติ กามกามิโน’’ติ. ฉฏฺฐํ;