๔. จตุตฺถสุตฺตํ

๑๒๖. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ราควินยปริโยสานา โหนฺติ โทสวินยปริโยสานา โหนฺติ โมหวินยปริโยสานา โหนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ราควินยปริโยสานา โหนฺติ โทสวินยปริโยสานา โหนฺติ โมหวินยปริโยสานา โหนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. จตุตฺถํ.