౨. అజపాలకథా

౪. [ఉదా. ౪] అథ ఖో భగవా సత్తాహస్స అచ్చయేన తమ్హా సమాధిమ్హా వుట్ఠహిత్వా బోధిరుక్ఖమూలా యేన అజపాలనిగ్రోధో తేనుపసఙ్కమి, ఉపసఙ్కమిత్వా అజపాలనిగ్రోధమూలే సత్తాహం ఏకపల్లఙ్కేన నిసీది విముత్తిసుఖపటిసంవేదీ. అథ ఖో అఞ్ఞతరో హుంహుఙ్కజాతికో బ్రాహ్మణో యేన భగవా తేనుపసఙ్కమి. ఉపసఙ్కమిత్వా భగవతా సద్ధిం సమ్మోది. సమ్మోదనీయం కథం సారణీయం వీతిసారేత్వా ఏకమన్తం అట్ఠాసి. ఏకమన్తం ఠితో ఖో సో బ్రాహ్మణో భగవన్తం ఏతదవోచ – ‘‘కిత్తావతా ను ఖో, భో గోతమ, బ్రాహ్మణో హోతి, కతమే చ పన బ్రాహ్మణకరణా [బ్రాహ్మణకారకా (క.) బ్రాహ్మణకరాణా (?)] ధమ్మా’’తి? అథ ఖో భగవా ఏతమత్థం విదిత్వా తాయం వేలాయం ఇమం ఉదానం ఉదానేసి –

[నేత్తి. ౧౦౩] యో బ్రాహ్మణో బాహితపాపధమ్మో;

నిహుంహుఙ్కో నిక్కసావో యతత్తో;

వేదన్తగూ వుసితబ్రహ్మచరియో;

ధమ్మేన సో బ్రహ్మవాదం వదేయ్య;

యస్సుస్సదా నత్థి కుహిఞ్చి లోకే’’తి.

అజపాలకథా నిట్ఠితా.