1. பாஸாணஸுத்தம்

147. ஏகம் ஸமயம் ப⁴க³வா ராஜக³ஹே விஹரதி கி³ஜ்ஜ²கூடே பப்³ப³தே. தேன கோ² பன ஸமயேன ப⁴க³வா ரத்தந்த⁴காரதிமிஸாயம் அப்³போ⁴காஸே நிஸின்னோ ஹோதி, தே³வோ ச ஏகமேகம் பு²ஸாயதி. அத² கோ² மாரோ பாபிமா ப⁴க³வதோ ப⁴யம் ச²ம்பி⁴தத்தம் லோமஹம்ஸம் உப்பாதே³துகாமோ யேன ப⁴க³வா தேனுபஸங்கமி; உபஸங்கமித்வா ப⁴க³வதோ அவிதூ³ரே மஹந்தே பாஸாணே பதா³லேஸி.

அத² கோ² ப⁴க³வா ‘‘மாரோ அயம் பாபிமா’’ இதி விதி³த்வா மாரம் பாபிமந்தம் கா³தா²ய அஜ்ஜ²பா⁴ஸி –

‘‘ஸசேபி கேவலம் ஸப்³ப³ம், கி³ஜ்ஜ²கூடம் சலேஸ்ஸஸி [க³ளேய்யஸி (ஸ்யா. கம்.), சலேய்யாஸி (க.)];

நேவ ஸம்மாவிமுத்தானம், பு³த்³தா⁴னம் அத்தி² இஞ்ஜித’’ந்தி.

அத² கோ² மாரோ பாபிமா ‘‘ஜானாதி மம் ப⁴க³வா, ஜானாதி மம் ஸுக³தோ’’தி து³க்கீ² து³ம்மனோ தத்தே²வந்தரதா⁴யீதி.