33. ඉණායිකවත්ථු

96. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ්ඤතරො පුරිසො ඉණායිකො පලායිත්වා භික්ඛූසු පබ්බජිතො හොති. ධනියා පස්සිත්වා එවමාහංසු – ‘‘අයං සො අම්හාකං ඉණායිකො. හන්ද, නං නෙමා’’ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘මාය්‍යො, එවං අවචුත්ථ. අනුඤ්ඤාතං රඤ්ඤා මාගධෙන සෙනියෙන බිම්බිසාරෙන – ‘‘යෙ සමණෙසු සක්‍යපුත්තියෙසු පබ්බජන්ති, න තෙ ලබ්භා කිඤ්චි කාතුං; ස්වාක්ඛාතො ධම්මො, චරන්තු බ්‍රහ්මචරියං සම්මා දුක්ඛස්ස අන්තකිරියායා’’ති. මනුස්සා උජ්ඣායන්ති ඛිය්‍යන්ති විපාචෙන්ති – ‘‘අභයූවරා ඉමෙ සමණා සක්‍යපුත්තියා. නයිමෙ ලබ්භා කිඤ්චි කාතුං. කථඤ්හි නාම සමණා සක්‍යපුත්තියා ඉණායිකං පබ්බාජෙස්සන්තී’’ති. භගවතො එතමත්ථං ආරොචෙසුං. න, භික්ඛවෙ, ඉණායිකො පබ්බාජෙතබ්බො. යො පබ්බාජෙය්‍ය, ආපත්ති දුක්කටස්සාති.

ඉණායිකවත්ථු නිට්ඨිතං.