මහාපජාපතිගොතමීවත්ථුකථාවණ්ණනා

403. භික්ඛුනික්ඛන්ධකෙ ‘‘මාතුගාමස්ස පබ්බජිතත්තා’’ති ඉදං පඤ්චවස්සසතතො උද්ධං සද්ධම්මස්ස අප්පවත්තනකාරණදස්සනං. සුක්ඛවිපස්සකඛීණාසවවසෙන වස්සසහස්සන්තිආදි ඛන්ධකභාණකානං මතං ගහෙත්වා වුත්තං. දීඝනිකායට්ඨකථායං පන ‘‘පටිසම්භිදාප්පත්තෙහි වස්සසහස්සං අට්ඨාසි, ඡළභිඤ්ඤෙහි වස්සසහස්සං, තෙවිජ්ජෙහි වස්සසහස්සං, සුක්ඛවිපස්සකෙහි වස්සසහස්සං, පාතිමොක්ඛෙහි වස්සසහස්සං අට්ඨාසී’’ති (දී. නි. අට්ඨ. 3.161) වුත්තං. අඞ්ගුත්තර (අ. නි. අට්ඨ. 3.8.51) -සංයුත්තට්ඨකථාසුපි (සං. නි. අට්ඨ. 2.2.156) අඤ්ඤථාව වුත්තං, තං සබ්බං අඤ්ඤමඤ්ඤවිරුද්ධම්පි තංතංභාණකානං මතෙන ලිඛිතසීහළට්ඨකථාසු ආගතනයමෙව ගහෙත්වා ආචරියෙන ලිඛිතං ඊදිසෙ කථාවිරොධෙ සාසනපරිහානියා අභාවතො, සොධනුපායාභාවා ච. පරමත්ථවිරොධො එව හි සුත්තාදිනයෙන සොධනීයො, න කථාමග්ගවිරොධොති.

මහාපජාපතිගොතමීවත්ථුකථාවණ්ණනා නිට්ඨිතා.