6. ඔවාදසුත්තවණ්ණනා

149. අත්තනො ඨානෙති සබ්‍රහ්මචාරීනං ඔවාදකවිඤ්ඤාපකභාවෙන අත්තනො මහාසාවකට්ඨානෙ ඨපනත්ථං. අථ වා යස්මා ‘‘අහං දානි න චිරං ඨස්සාමි, තථා සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානා, අයං පන වීසංවස්සතායුකො, ඔවදන්තො අනුසාසන්තො මමච්චයෙන භික්ඛූනං මයා කාතබ්බකිච්චං කරිස්සතී’’ති අධිප්පායෙන භගවා ඉමං දෙසනං ආරභි. තස්මා අත්තනො ඨානෙති සත්ථාරා කාතබ්බඔවාදදායකට්ඨානෙ. තෙනාහ ‘‘එවං පනස්සා’’තිආදි. යථාහ භගවා ‘‘ඔවද, කස්සප…පෙ… ත්වං වා’’ති. දුක්ඛෙන වත්තබ්බා අප්පදක්ඛිණග්ගාහිභාවතො. දුබ්බචභාවකරණෙහීති කොධූපනාහාදීහි. අනුසාසනියා පදක්ඛිණග්ගහණං නාම අනුධම්මචරණං, ඡින්නපටිපත්ති කතා වාමග්ගාහො නාමාති ආහ ‘‘අනුසාසනි’’න්තිආදි. අතික්කම්ම වදන්තෙති අඤ්ඤමඤ්ඤං අතික්කමිත්වා අතිමඤ්ඤිත්වා වදන්තෙ. බහුං භාසිස්සතීති ධම්මං කථෙන්තො කො විපුලං කත්වා කථෙස්සති. අසහිතන්ති පුබ්බෙනාපරං නසහිතං හෙතුපමාවිරහිතං. අමධුරන්ති න මධුරං න කණ්ණසුඛං න පෙමනීයං. ලහුඤ්ඤෙව උට්ඨාති අප්පවත්තනෙන කූලට්ඨානං විය තස්ස කථනං.

ඔවාදසුත්තවණ්ණනා නිට්ඨිතා.