2. උපට්ඨානසුත්තවණ්ණනා

222. කායදරථො හොතියෙව නියමෙන, න චිත්තදරථො තස්ස මග්ගෙනෙව සමුග්ඝාටිතත්තා.

ජරාතුරොති ජරාභිභවනෙන ආතුරොයෙව. පදද්වයෙපි එසෙව නයො. උපරිට්ඨතාය පරිතො දීඝපුථුලතාය අතිවිය විජ්ඣතීති සත්තිසල්ලග්ගහණං. එවං හිස්ස තණ්හාසල්ලස්ස සදිසතා. අවිජ්ජාය පන සම්මොහාපාදනෙන දුක්ඛාපාදනෙන ච විසසදිසතා. රුප්පතොති විකාරං ආපාදියමානස්ස පීළියමානස්සාති අත්ථොති ආහ ‘‘ඝට්ටියමානස්සා’’ති.

පබ්බජිතන්ති සසන්තානතො පබ්බජිතං වා රාගාදිමලතො පබ්බජිතං වා. තස්මාති යස්මා ථෙරස්සෙවෙතං වචනං, තස්මා අයං ඉදානි වුච්චමානො එත්ථ ගාථාය අත්ථො. දෙවතාය හීතිආදි වුත්තස්සෙව අත්ථස්ස පාකටකරණං. එත්ථාති සෙසගාථාසු. අත්ථස්ස වුත්තනයත්තා ‘‘අනුත්තානපදවණ්ණනා’’ති ආහ. විනයාති හෙතුම්හි නිස්සක්කවචනන්ති තස්ස හෙතුම්හි කරණවචනෙන අත්ථමාහ ‘‘විනයෙනා’’ති. තථා ‘‘සමතික්කමා’’ති එත්ථාපි. පරමපරිසුද්ධං සංකිලෙසසමුච්ඡින්දනතො. ආරද්ධවීරියන්ති සම්භාවිතවීරියං. සම්භාවනඤ්චස්ස පග්ගණ්හනං පරිපූරණඤ්චාති ආහ ‘‘පග්ගහිතවීරියං පරිපුණ්ණවීරිය’’න්ති.

උපට්ඨානසුත්තවණ්ණනා නිට්ඨිතා.