11. මග්ගඞ්ගසුත්තං

376. ‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, අසඞ්ඛතගාමිමග්ගො? අරියො අට්ඨඞ්ගිකො මග්ගො. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අසඞ්ඛතගාමිමග්ගො. ඉති ඛො, භික්ඛවෙ, දෙසිතං වො මයා අසඞ්ඛතං, දෙසිතො අසඞ්ඛතගාමිමග්ගො. යං, භික්ඛවෙ, සත්ථාරා කරණීයං සාවකානං හිතෙසිනා අනුකම්පකෙන අනුකම්පං උපාදාය කතං වො තං මයා. එතානි, භික්ඛවෙ, රුක්ඛමූලානි, එතානි සුඤ්ඤාගාරානි. ඣායථ, භික්ඛවෙ, මා පමාදත්ථ; මා පච්ඡා විප්පටිසාරිනො අහුවත්ථ. අයං වො අම්හාකං අනුසාසනී’’ති. එකාදසමං.

පඨමො වග්ගො.

තස්සුද්දානං –

කායො සමථො සවිතක්කො, සුඤ්ඤතො සතිපට්ඨානා;

සම්මප්පධානා ඉද්ධිපාදා, ඉන්ද්‍රියබලබොජ්ඣඞ්ගා;

මග්ගෙන එකාදසමං, තස්සුද්දානං පවුච්චති.