2. පභස්සරවිමානවත්ථු

697. ‘‘පභස්සරවරවණ්ණනිභෙ, සුරත්තවත්ථවසනෙ [වත්ථනිවාසනෙ (සී. ස්‍යා.)];

මහිද්ධිකෙ චන්දනරුචිරගත්තෙ, කා ත්වං සුභෙ දෙවතෙ වන්දසෙ මමං.

698. ‘‘පල්ලඞ්කො ච තෙ මහග්ඝො, නානාරතනචිත්තිතො රුචිරො;

යත්ථ ත්වං නිසින්නා විරොචසි, දෙවරාජාරිව නන්දනෙ වනෙ.

699. ‘‘කිං ත්වං පුරෙ සුචරිතමාචරී භද්දෙ, කිස්ස කම්මස්ස විපාකං;

අනුභොසි දෙවලොකස්මිං, දෙවතෙ පුච්ඡිතාචික්ඛ;

කිස්ස කම්මස්සිදං ඵල’’න්ති.

700. ‘‘පිණ්ඩාය තෙ චරන්තස්ස, මාලං ඵාණිතඤ්ච අදදං භන්තෙ;

තස්ස කම්මස්සිදං විපාකං, අනුභොමි දෙවලොකස්මිං.

701. ‘‘හොති ච මෙ අනුතාපො, අපරද්ධං [අපරාධං (ස්‍යා.)] දුක්ඛිතඤ්ච [දුක්කටඤ්ච (සී.)] මෙ භන්තෙ;

සාහං ධම්මං නාස්සොසිං, සුදෙසිතං ධම්මරාජෙන.

702. ‘‘තං තං වදාමි භද්දන්තෙ, ‘යස්ස මෙ අනුකම්පියො කොචි;

ධම්මෙසු තං සමාදපෙථ’, සුදෙසිතං ධම්මරාජෙන.

703. ‘‘යෙසං අත්ථි සද්ධා බුද්ධෙ, ධම්මෙ ච සඞ්ඝරතනෙ;

තෙ මං අතිවිරොචන්ති, ආයුනා යසසා සිරියා.

704. ‘‘පතාපෙන වණ්ණෙන උත්තරිතරා,

අඤ්ඤෙ මහිද්ධිකතරා මයා දෙවා’’ති;

පභස්සරවිමානං දුතියං.