10. පාරිච්ඡත්තකවිමානවත්ථු

680. ‘‘පාරිච්ඡත්තකෙ කොවිළාරෙ, රමණීයෙ මනොරමෙ;

දිබ්බමාලං ගන්ථමානා, ගායන්තී සම්පමොදසි.

681. ‘‘තස්සා තෙ නච්චමානාය, අඞ්ගමඞ්ගෙහි සබ්බසො;

දිබ්බා සද්දා නිච්ඡරන්ති, සවනීයා මනොරමා.

682. ‘‘තස්සා තෙ නච්චමානාය, අඞ්ගමඞ්ගෙහි සබ්බසො;

දිබ්බා ගන්ධා පවායන්ති, සුචිගන්ධා මනොරමා.

683. ‘‘විවත්තමානා කායෙන, යා වෙණීසු පිළන්ධනා.

තෙසං සුය්‍යති නිග්ඝොසො, තූරියෙ පඤ්චඞ්ගිකෙ යථා.

684. ‘‘වටංසකා වාතධුතා [වාතධූතා (සී. ස්‍යා.)], වාතෙන සම්පකම්පිතා;

තෙසං සුය්‍යති නිග්ඝොසො, තූරියෙ පඤ්චඞ්ගිකෙ යථා.

685. ‘‘යාපි තෙ සිරස්මිං මාලා, සුචිගන්ධා මනොරමා;

වාති ගන්ධො දිසා සබ්බා, රුක්ඛො මඤ්ජූසකො යථා.

686. ‘‘ඝායසෙ තං සුචිගන්ධං [සුචිං ගන්ධං (සී.)], රූපං පස්සසි අමානුසං [මානුසං (පී.)];

දෙවතෙ පුච්ඡිතාචික්ඛ, කිස්ස කම්මස්සිදං ඵල’’න්ති.

687. ‘‘පභස්සරං අච්චිමන්තං, වණ්ණගන්ධෙන සංයුතං;

අසොකපුප්ඵමාලාහං, බුද්ධස්ස උපනාමයිං.

688. ‘‘තාහං කම්මං කරිත්වාන, කුසලං බුද්ධවණ්ණිතං;

අපෙතසොකා සුඛිතා, සම්පමොදාමනාමයා’’ති.

පාරිච්ඡත්තකවිමානං දසමං.

පාරිච්ඡත්තකවග්ගො තතියො නිට්ඨිතො.

තස්සුද්දානං –

උළාරො උච්ඡු පල්ලඞ්කො, ලතා ච ගුත්තිලෙන ච;

දද්දල්ලපෙසමල්ලිකා, විසාලක්ඛි පාරිච්ඡත්තකො;

වග්ගො තෙන පවුච්චතීති.