9. පඨමආයුසුත්තවණ්ණනා
145. නවමෙ අප්පං වා භිය්‍යොති භිය්‍යො ජීවන්තො අපරං වස්සසතං ජීවිතුං න සක්කොති, පණ්ණාසං වා සට්ඨි වා වස්සානි ජීවති. අජ්ඣභාසීති සමණො ගොතමො ‘‘මනුස්සානං අප්පමායූ’’ති කථෙති, දීඝභාවමස්ස කථෙස්සාමීති පච්චනීකසාතතාය අභිභවිත්වා අභාසි.
න නං හීළෙති තං ආයුං ‘‘අප්පකමිද’’න්ති න හීළෙය්‍ය. ඛීරමත්තො වාති යථා දහරො කුමාරො උත්තානසෙය්‍යකො ඛීරං පිවිත්වා දුකූලචුම්බටකෙ නිපන්නො අසඤ්ඤී විය නිද්දායති, කස්සචි ආයුං අප්පං වා දීඝං වාති න චින්තෙති, එවං සප්පුරිසො. චරෙය්‍යාදිත්තසීසො වාති ආයුං පරිත්තන්ති ඤත්වා පජ්ජලිතසීසො විය චරෙය්‍ය. නවමං.