4. තිරච්ඡානකථාවණ්ණනා

869-871. ඉදානි තිරච්ඡානකථා නාම හොති. තත්ථ දෙවෙසු එරාවණාදයො දෙවපුත්තා හත්ථිවණ්ණං අස්සවණ්ණං විකුබ්බන්ති, නත්ථි තත්ථ තිරච්ඡානගතා. යෙසං පන තිරච්ඡානවණ්ණිනො දෙවපුත්තෙ දිස්වා ‘‘අත්ථි දෙවෙසු තිරච්ඡානගතා’’ති ලද්ධි, සෙය්‍යථාපි අන්ධකානං; තෙ සන්ධාය පුච්ඡා සකවාදිස්ස, පටිඤ්ඤා ඉතරස්ස. අථ නං ‘‘යදි දෙවයොනියං තිරච්ඡානගතා සියුං, තිරච්ඡානයොනියම්පි දෙවා සියු’’න්ති චොදෙතුං අත්ථි තිරච්ඡානගතෙසූතිආදිමාහ. කීටාතිආදි යෙසං සො අභාවං ඉච්ඡති, තෙ දස්සෙතුං වුත්තං. එරාවණොති පඤ්හෙ තස්ස අත්ථිතාය පටිඤ්ඤා සකවාදිස්ස, න තිරච්ඡානගතස්ස. හත්ථිබන්ධාතිආදි ‘‘යදි තත්ථ හත්ථිආදයො සියුං, හත්ථිබන්ධාදයොපි සියු’’න්ති චොදනත්ථං වුත්තං. තත්ථ යාවසිකාති යවස්ස දායකා. කාරණිකාති හත්ථාචරියාදයො, යෙහි තෙ නානාවිධං කාරණං කරෙය්‍යුං. භත්තකාරකාති හත්ථිආදීනං භත්තරන්ධකා. න හෙවන්ති තථා අනිච්ඡන්තො පටික්ඛිපතීති.

තිරච්ඡානකථාවණ්ණනා.