10. දසකනිද්දෙසවණ්ණනා

209. දසකනිද්දෙසෙ – ඉධාති කාමාවචරභූමියං. කාමාවචරභූමියඤ්හි සත්තක්ඛත්තුපරමාදීනං කාමාවචරභූමියඤ්ඤෙව නිට්ඨා හොති. කාමාවචරත්තභාවෙනෙව අරහත්තප්පත්ති ච අනුපාදිසෙසනිබ්බානප්පත්ති ච හොතීති අත්ථො.

ඉධ විහායාති ඉධ කාමාවචරෙ අත්තභාවෙ විහාය සුද්ධාවාසත්තභාවෙ ඨිතානං නිට්ඨා හොතීති අත්ථො. අන්තරාපරිනිබ්බායිආදයො හි ඉධ අනාගාමිඵලං පත්වා ඉතො චුතා සුද්ධාවාසෙසු උප්පජ්ජිත්වා තෙන අත්තභාවෙන අරහත්තඤ්චෙව අනුපාදිසෙසනිබ්බානධාතුඤ්ච පාපුණන්ති. තෙන වුත්තං – ‘‘ඉමෙසං පඤ්චන්නං ඉධ විහාය නිට්ඨා’’ති.

දසකනිද්දෙසවණ්ණනා.

නිගමනකථා

එත්තාවතා ච –

යං වෙ පුග්ගලපඤ්ඤත්තිං, ලොකෙ අප්පටිපුග්ගලො;

නාතිසඞ්ඛෙපතො සත්ථා, දෙසෙසි තිදසාලයෙ.

තස්සා අට්ඨකථඤ්චෙව, දීපභාසාය සඞ්ඛතං;

ආගමට්ඨකථායො ච, ඔගාහෙත්වා අසෙසතො.

සුවිභත්තො අසංකිණ්ණො, යො යො අත්ථො යහිං යහිං;

තතො තතො තං ගහෙත්වා, පහාය අතිවිත්ථාරං.

විසුද්ධිමග්ගෙ යං වුත්තං, තං අනාදාය සඞ්ඛතා;

නාතිසඞ්ඛෙපවිත්ථාර-නයෙනට්ඨකථා අයං.

තං එතං සත්තමත්තෙහි, භාණවාරෙහි තන්තියා;

චිරට්ඨිතත්ථං ධම්මස්ස, සඞ්ඛරොන්තෙන යං මයා.

සම්පත්තං කුසලං තෙන, සද්ධම්මං සුඛුමං සිවං;

ඔලොකෙන්තු විසුද්ධෙන, පාණයො ධම්මචක්ඛුනාති.

පුග්ගලපඤ්ඤත්ති-අට්ඨකථා නිට්ඨිතා.

නමො තස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස