7. කාමසුත්තං

7. ‘‘යෙභුය්‍යෙන, භික්ඛවෙ, සත්තා කාමෙසු ලළිතා [පලාළිතා (සී.)]. අසිතබ්‍යාභඞ්ගිං [අසිතබ්‍යාභඞ්ගි චෙපි (?)], භික්ඛවෙ, කුලපුත්තො ඔහාය අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො හොති, ‘සද්ධාපබ්බජිතො කුලපුත්තො’ති අලං වචනාය. තං කිස්ස හෙතු? ලබ්භා [ලබ්භා හි (ස්‍යා.)], භික්ඛවෙ, යොබ්බනෙන කාමා තෙ ච ඛො යාදිසා වා තාදිසා වා. යෙ ච, භික්ඛවෙ, හීනා කාමා යෙ ච මජ්ඣිමා කාමා යෙ ච පණීතා කාමා, සබ්බෙ කාමා ‘කාමා’ත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡන්ති. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, දහරො කුමාරො මන්දො උත්තානසෙය්‍යකො ධාතියා පමාදමන්වාය කට්ඨං වා කඨලං [කථලං (ක.)] වා මුඛෙ ආහරෙය්‍ය. තමෙනං ධාති සීඝං සීඝං [සීඝසීඝං (සී.)] මනසි කරෙය්‍ය; සීඝං සීඝං මනසි කරිත්වා සීඝං සීඝං ආහරෙය්‍ය. නො චෙ සක්කුණෙය්‍ය සීඝං සීඝං ආහරිතුං, වාමෙන හත්ථෙන සීසං පරිග්ගහෙත්වා දක්ඛිණෙන හත්ථෙන වඞ්කඞ්ගුලිං කරිත්වා සලොහිතම්පි ආහරෙය්‍ය. තං කිස්ස හෙතු? ‘අත්ථෙසා, භික්ඛවෙ, කුමාරස්ස විහෙසා; නෙසා නත්ථී’ති වදාමි. කරණීයඤ්ච ඛො එතං [එවං (ක.)], භික්ඛවෙ, ධාතියා අත්ථකාමාය හිතෙසිනියා අනුකම්පිකාය, අනුකම්පං උපාදාය. යතො ච ඛො, භික්ඛවෙ, සො කුමාරො වුද්ධො හොති අලංපඤ්ඤො, අනපෙක්ඛා දානි [අනපෙක්ඛා පන (සී. ස්‍යා. කං.)], භික්ඛවෙ, ධාති තස්මිං කුමාරෙ හොති – ‘අත්තගුත්තො දානි කුමාරො නාලං පමාදායා’ති.

‘‘එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, යාවකීවඤ්ච භික්ඛුනො සද්ධාය අකතං හොති කුසලෙසු ධම්මෙසු, හිරියා අකතං හොති කුසලෙසු ධම්මෙසු, ඔත්තප්පෙන අකතං හොති කුසලෙසු ධම්මෙසු, වීරියෙන අකතං හොති කුසලෙසු ධම්මෙසු, පඤ්ඤාය අකතං හොති කුසලෙසු ධම්මෙසු, අනුරක්ඛිතබ්බො තාව මෙ සො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු හොති. යතො ච ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො සද්ධාය කතං හොති කුසලෙසු ධම්මෙසු, හිරියා කතං හොති කුසලෙසු ධම්මෙසු, ඔත්තප්පෙන කතං හොති කුසලෙසු ධම්මෙසු, වීරියෙන කතං හොති කුසලෙසු ධම්මෙසු, පඤ්ඤාය කතං හොති කුසලෙසු ධම්මෙසු, අනපෙක්ඛො දානාහං, භික්ඛවෙ [පනාහං (සී. ස්‍යා. කං.)], තස්මිං භික්ඛුස්මිං හොමි – ‘අත්තගුත්තො දානි භික්ඛු නාලං පමාදායා’’’ති. සත්තමං.