6. සංයොජනසුත්තං

6. ‘‘ද්වෙමෙ, භික්ඛවෙ, ධම්මා. කතමෙ ද්වෙ? යා ච සංයොජනියෙසු ධම්මෙසු අස්සාදානුපස්සිතා, යා ච සංයොජනියෙසු ධම්මෙසු නිබ්බිදානුපස්සිතා. සංයොජනියෙසු, භික්ඛවෙ, ධම්මෙසු අස්සාදානුපස්සී විහරන්තො රාගං න පජහති, දොසං න පජහති, මොහං න පජහති. රාගං අප්පහාය, දොසං අප්පහාය, මොහං අප්පහාය න පරිමුච්චති ජාතියා ජරාය මරණෙන සොකෙහි පරිදෙවෙහි දුක්ඛෙහි දොමනස්සෙහි උපායාසෙහි. න පරිමුච්චති දුක්ඛස්මාති වදාමි.

‘‘සංයොජනියෙසු, භික්ඛවෙ, ධම්මෙසු නිබ්බිදානුපස්සී විහරන්තො රාගං පජහති, දොසං පජහති, මොහං පජහති. රාගං පහාය, දොසං පහාය, මොහං පහාය, පරිමුච්චති ජාතියා ජරාය මරණෙන සොකෙහි පරිදෙවෙහි දුක්ඛෙහි දොමනස්සෙහි උපායාසෙහි. පරිමුච්චති දුක්ඛස්මාති වදාමි. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, ද්වෙ ධම්මා’’ති. ඡට්ඨං.