9. කරජකායසුත්තං
219. ‘‘නාහං, භික්ඛවෙ, සඤ්චෙතනිකානං කම්මානං කතානං උපචිතානං අප්පටිසංවෙදිත්වා බ්‍යන්තීභාවං වදාමි, තඤ්ච ඛො දිට්ඨෙව ධම්මෙ උපපජ්ජෙ වා අපරෙ වා පරියායෙ. න ත්වෙවාහං, භික්ඛවෙ, සඤ්චෙතනිකානං කම්මානං කතානං උපචිතානං අප්පටිසංවෙදිත්වා දුක්ඛස්සන්තකිරියං වදාමි.
‘‘ස ඛො සො, භික්ඛවෙ, අරියසාවකො එවං විගතාභිජ්ඣො විගතබ්‍යාපාදො අසම්මූළ්හො සම්පජානො පටිස්සතො මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා එකං දිසං ඵරිත්වා විහරති තථා දුතියං තථා තතියං තථා චතුත්ථං [චතුත්ථිං (?)]. ඉති උද්ධමධො තිරියං සබ්බධි සබ්බත්තතාය සබ්බාවන්තං ලොකං මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති.
‘‘සො එවං පජානාති – ‘පුබ්බෙ ඛො මෙ ඉදං චිත්තං පරිත්තං අහොසි අභාවිතං, එතරහි පන මෙ ඉදං චිත්තං අප්පමාණං සුභාවිතං. යං ඛො පන කිඤ්චි පමාණකතං කම්මං, න තං තත්‍රාවසිස්සති න තං තත්‍රාවතිට්ඨතී’ති.
‘‘තං කිං මඤ්ඤථ, භික්ඛවෙ, දහරතග්ගෙ චෙ සො අයං [චෙ අයං (ස්‍යා.)] කුමාරො මෙත්තං චෙතොවිමුත්තිං භාවෙය්‍ය, අපි නු ඛො [අපි නු සො (?)] පාපකම්මං කරෙය්‍යා’’ති? ‘‘නො හෙතං, භන්තෙ’’.
‘‘අකරොන්තං ඛො පන පාපකම්මං අපි නු ඛො දුක්ඛං ඵුසෙය්‍යා’’ති? ‘‘නො හෙතං, භන්තෙ. අකරොන්තඤ්හි, භන්තෙ, පාපකම්මං කුතො දුක්ඛං ඵුසිස්සතී’’ති!
‘‘භාවෙතබ්බා ඛො පනායං, භික්ඛවෙ, මෙත්තාචෙතොවිමුත්ති ඉත්ථියා වා පුරිසෙන වා. ඉත්ථියා වා, භික්ඛවෙ, පුරිසස්ස වා නායං කායො ආදාය ගමනීයො. චිත්තන්තරො අයං, භික්ඛවෙ, මච්චො. සො එවං පජානාති – ‘යං ඛො මෙ ඉදං කිඤ්චි පුබ්බෙ ඉමිනා කරජකායෙන පාපකම්මං කතං, සබ්බං තං ඉධ වෙදනීයං; න තං අනුගං භවිස්සතී’ති. එවං භාවිතා ඛො, භික්ඛවෙ, මෙත්තා චෙතොවිමුත්ති අනාගාමිතාය සංවත්තති, ඉධ පඤ්ඤස්ස භික්ඛුනො උත්තරි [උත්තරිං (සී. ස්‍යා. පී.)] විමුත්තිං අප්පටිවිජ්ඣතො.
‘‘කරුණාසහගතෙන චෙතසා… මුදිතාසහගතෙන චෙතසා… උපෙක්ඛාසහගතෙන චෙතසා එකං දිසං ඵරිත්වා විහරති තථා දුතියං තථා තතියං තථා චතුත්ථං. ඉති උද්ධමධො තිරියං සබ්බධි සබ්බත්තතාය සබ්බාවන්තං ලොකං උපෙක්ඛාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති.
‘‘සො එවං පජානාති – ‘පුබ්බෙ ඛො මෙ ඉදං චිත්තං පරිත්තං අහොසි අභාවිතං, එතරහි පන මෙ ඉදං චිත්තං අප්පමාණං සුභාවිතං. යං ඛො පන කිඤ්චි පමාණකතං කම්මං, න තං තත්‍රාවසිස්සති න තං තත්‍රාවතිට්ඨතී’ති.
‘‘තං කිං මඤ්ඤථ, භික්ඛවෙ, දහරතග්ගෙ චෙ සො අයං කුමාරො උපෙක්ඛං චෙතොවිමුත්තිං භාවෙය්‍ය, අපි නු ඛො පාපකම්මං කරෙය්‍යා’’ති? ‘‘නො හෙතං, භන්තෙ’’.
‘‘අකරොන්තං ඛො පන පාපකම්මං අපි නු ඛො දුක්ඛං ඵුසෙය්‍යා’’ති? ‘‘නො හෙතං, භන්තෙ. අකරොන්තඤ්හි, භන්තෙ, පාපකම්මං කුතො දුක්ඛං ඵුසිස්සතී’’ති!
‘‘භාවෙතබ්බා ඛො පනායං, භික්ඛවෙ, උපෙක්ඛා චෙතොවිමුත්ති ඉත්ථියා වා පුරිසෙන වා. ඉත්ථියා වා, භික්ඛවෙ, පුරිසස්ස වා නායං කායො ආදාය ගමනීයො. චිත්තන්තරො අයං, භික්ඛවෙ, මච්චො. සො එවං පජානාති – ‘යං ඛො මෙ ඉදං කිඤ්චි පුබ්බෙ ඉමිනා කරජකායෙන පාපකම්මං කතං, සබ්බං තං ඉධ වෙදනීයං; න තං අනුගං භවිස්සතී’ති. එවං භාවිතා ඛො, භික්ඛවෙ, උපෙක්ඛා චෙතොවිමුත්ති අනාගාමිතාය සංවත්තති, ඉධ පඤ්ඤස්ස භික්ඛුනො උත්තරි විමුත්තිං අප්පටිවිජ්ඣතො’’ති. නවමං.