൩൭. അഹിവാതകരോഗവത്ഥു

൧൦൦. തേന ഖോ പന സമയേന അഞ്ഞതരം കുലം അഹിവാതകരോഗേന കാലങ്കതം ഹോതി. തസ്സ പിതാപുത്തകാ സേസാ ഹോന്തി. തേ ഭിക്ഖൂസു പബ്ബജിത്വാ ഏകതോവ പിണ്ഡായ ചരന്തി. അഥ ഖോ സോ ദാരകോ പിതുനോ ഭിക്ഖായ ദിന്നായ ഉപധാവിത്വാ ഏതദവോച – ‘‘മയ്ഹമ്പി, താത, ദേഹി; മയ്ഹമ്പി, താത, ദേഹീ’’തി. മനുസ്സാ ഉജ്ഝായന്തി ഖിയ്യന്തി വിപാചേന്തി – ‘‘അബ്രഹ്മചാരിനോ ഇമേ സമണാ സക്യപുത്തിയാ. അയമ്പി ദാരകോ ഭിക്ഖുനിയാ ജാതോ’’തി. അസ്സോസും ഖോ ഭിക്ഖൂ തേസം മനുസ്സാനം ഉജ്ഝായന്താനം ഖിയ്യന്താനം വിപാചേന്താനം. അഥ ഖോ തേ ഭിക്ഖൂ ഭഗവതോ ഏതമത്ഥം ആരോചേസും. ന, ഭിക്ഖവേ, ഊനപന്നരസവസ്സോ ദാരകോ പബ്ബാജേതബ്ബോ. യോ പബ്ബാജേയ്യ, ആപത്തി ദുക്കടസ്സാതി.

തേന ഖോ പന സമയേന ആയസ്മതോ ആനന്ദസ്സ ഉപട്ഠാകകുലം സദ്ധം പസന്നം അഹിവാതകരോഗേന കാലങ്കതം ഹോതി, ദ്വേ ച ദാരകാ സേസാ ഹോന്തി. തേ പോരാണകേന ആചിണ്ണകപ്പേന ഭിക്ഖൂ പസ്സിത്വാ ഉപധാവന്തി. ഭിക്ഖൂ അപസാദേന്തി. തേ ഭിക്ഖൂഹി അപസാദിയമാനാ രോദന്തി. അഥ ഖോ ആയസ്മതോ ആനന്ദസ്സ ഏതദഹോസി – ‘‘ഭഗവതാ പഞ്ഞത്തം ‘ന ഊനപന്നരസവസ്സോ ദാരകോ പബ്ബാജേതബ്ബോ’തി. ഇമേ ച ദാരകാ ഊനപന്നരസവസ്സാ. കേന നു ഖോ ഉപായേന ഇമേ ദാരകാ ന വിനസ്സേയ്യു’’ന്തി? അഥ ഖോ ആയസ്മാ ആനന്ദോ ഭഗവതോ ഏതമത്ഥം ആരോചേസി. ഉസ്സഹന്തി പന തേ, ആനന്ദ, ദാരകാ കാകേ ഉഡ്ഡാപേതുന്തി? ഉസ്സഹന്തി, ഭഗവാതി. അഥ ഖോ ഭഗവാ ഏതസ്മിം നിദാനേ ഏതസ്മിം പകരണേ ധമ്മിം കഥം കത്വാ ഭിക്ഖൂ ആമന്തേസി – ‘‘അനുജാനാമി, ഭിക്ഖവേ, ഊനപന്നരസവസ്സം ദാരകം കാകുഡ്ഡേപകം പബ്ബാജേതു’’ന്തി.

അഹിവാതകരോഗവത്ഥു നിട്ഠിതം.