൩൩. ഇണായികവത്ഥു

൯൬. തേന ഖോ പന സമയേന അഞ്ഞതരോ പുരിസോ ഇണായികോ പലായിത്വാ ഭിക്ഖൂസു പബ്ബജിതോ ഹോതി. ധനിയാ പസ്സിത്വാ ഏവമാഹംസു – ‘‘അയം സോ അമ്ഹാകം ഇണായികോ. ഹന്ദ, നം നേമാ’’തി. ഏകച്ചേ ഏവമാഹംസു – ‘‘മായ്യോ, ഏവം അവചുത്ഥ. അനുഞ്ഞാതം രഞ്ഞാ മാഗധേന സേനിയേന ബിമ്ബിസാരേന – ‘‘യേ സമണേസു സക്യപുത്തിയേസു പബ്ബജന്തി, ന തേ ലബ്ഭാ കിഞ്ചി കാതും; സ്വാക്ഖാതോ ധമ്മോ, ചരന്തു ബ്രഹ്മചരിയം സമ്മാ ദുക്ഖസ്സ അന്തകിരിയായാ’’തി. മനുസ്സാ ഉജ്ഝായന്തി ഖിയ്യന്തി വിപാചേന്തി – ‘‘അഭയൂവരാ ഇമേ സമണാ സക്യപുത്തിയാ. നയിമേ ലബ്ഭാ കിഞ്ചി കാതും. കഥഞ്ഹി നാമ സമണാ സക്യപുത്തിയാ ഇണായികം പബ്ബാജേസ്സന്തീ’’തി. ഭഗവതോ ഏതമത്ഥം ആരോചേസും. ന, ഭിക്ഖവേ, ഇണായികോ പബ്ബാജേതബ്ബോ. യോ പബ്ബാജേയ്യ, ആപത്തി ദുക്കടസ്സാതി.

ഇണായികവത്ഥു നിട്ഠിതം.