സേഖിയകണ്ഡം

സേഖിയേസു സതിപി വീതിക്കമേ അനാദരിയാപേക്ഖസ്സേവ ആപത്തീതി ദസ്സനത്ഥം കാരകോ ന വുത്തോ. അയഞ്ഹി വിനയധമ്മതാ, യദിദം സാപേക്ഖേ കാരകനിദ്ദേസോ, സോ വുത്തനിയമേ വിധി, ഭുമ്മകരണഞ്ച. അട്ഠങ്ഗുലാധികമ്പി ഓതാരേത്വാ നിവാസേതും വട്ടതി. തതോ പരം ഓതാരേന്തസ്സ ദുക്കടന്തി മഹാഅട്ഠകഥായം വുത്തം. ആരാമേ വാതി ബുദ്ധുപട്ഠാനാദികാലേ. പാരുപിതബ്ബന്തി ഉത്തരാസങ്ഗകിച്ചവസേന വുത്തം.

ഠത്വാതി ഏത്ഥ ഗച്ഛന്തോപി പരിസ്സയാഭാവം ഓലോകേതും ലഭതിയേവാതി (വജിര. ടീ. പാചിത്തിയ ൫൮൨) ലിഖിതം. യഥാ വാസൂപഗതസ്സ അന്തരഘരേ കായം വിവരിത്വാ നിസീദിതും വട്ടതി, തഥാ തസ്സ സന്തികേ ഗന്തുകാമസ്സപി കായബന്ധനം അബന്ധിത്വാ സങ്ഘാടിം അപാരുപിത്വാ ഗാമപ്പവേസനമനാരോചേത്വാ യഥാകാമം ഗന്തും വട്ടതി. തസ്മാ അദ്ധാനമഗ്ഗഗമനകാലേ ഏകോ ഭിക്ഖു ഗാമപ്പവേസനവത്തം പൂരേത്വാ ഗാമം പവിസിത്വാ ഏകം ആവസഥം പുരതോവ ഠിതം പത്വാ പരിക്ഖാരം ഠപേത്വാ വാസൂപഗതോ ചേ ഹോതി, ഇതരേഹി തസ്സ സന്തികം യഥാസുഖം ഗന്തും വട്ടതി. കോ പന വാദോ ചതൂഹപഞ്ചാഹം വാസമധിട്ഠായ വസിതഭിക്ഖൂനം സന്തികം ഗന്തുഞ്ച വാസൂപഗതാനം സന്തികം ഗന്തുഞ്ച വട്ടതീതി. ബുദ്ധപൂജമ്പി യഥാസുഖം ഗന്തും വട്ടതി. വുത്തമ്പി ചേതം അട്ഠകഥായം ‘‘അനാപത്തി കാരണം പടിച്ച തഹം തഹം ഓലോകേതീ’’തി. തത്ഥ കാരണം നാമ ആമിസപൂജാതി വേദിതബ്ബാതി ലിഖിതം.

ഛബ്ബീസതിസാരുപ്പവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.

യസ്മാ ‘‘സമതിത്തികോ പിണ്ഡപാതോ പടിഗ്ഗഹേതബ്ബോ’’തി (പാചി. ൬൦൨-൬൦൩) വചനം പിണ്ഡപാതോ സമപുണ്ണോ പടിഗ്ഗഹേതബ്ബോതി ദീപേതി, തസ്മാ അത്തനോ ഹത്ഥഗതേ പത്തേ പിണ്ഡപാതോ ദിയ്യമാനോ ഥൂപീകതോപി ചേ ഹോതി, വട്ടതീതി ദീപിതോ ഹോതി. സൂപോദനവിഞ്ഞത്തിയം മുഖേ പക്ഖിപിത്വാ വിപ്പടിസാരേ ഉപ്പന്നേ പുന ഉഗ്ഗിരിതുകാമസ്സാപി സഹസാ ചേ പവിസതി, ഏത്ഥ അസഞ്ചിച്ച ഭുഞ്ജതി നാമ. വിഞ്ഞത്തികതഞ്ച അകതഞ്ച ഏകസ്മിം ഠാനേ ഠിതം സഹസാ അനുപധാരേത്വാ ഗഹേത്വാ ഭുഞ്ജതി, അസ്സതിയാ ഭുഞ്ജതി നാമ.

സയം യാനഗതോ ഹുത്വാ, യഥാ യാനഗതസ്സ ചേ;

അലം വത്ഥും തഥാ നാലം, സഛത്തോ ഛത്തപാണിനോ.

‘‘സൂപോദനവിഞ്ഞത്തിസിക്ഖാപദം ഥേയ്യസത്ഥസമുട്ഠാനം, കിരിയം, സഞ്ഞാവിമോക്ഖം, സചിത്തകം, ലോകവജ്ജം, കായകമ്മം, വചീകമ്മം, അകുസലചിത്തം, ദുക്ഖവേദന’’ന്തി പാഠോ.

സേഖിയവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.

ഭിക്ഖുപാതിമോക്ഖവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.

നമോ തസ്സ ഭഗവതോ അരഹതോ സമ്മാസമ്ബുദ്ധസ്സ