൩. ദ്വയകാരീസുത്തം

൩൯൪. സാവത്ഥിനിദാനം. അഞ്ഞതരോ ഭിക്ഖു യേന ഭഗവാ തേനുപസങ്കമി; ഉപസങ്കമിത്വാ ഭഗവന്തം അഭിവാദേത്വാ ഏകമന്തം നിസീദി. ഏകമന്തം നിസിന്നോ ഖോ സോ ഭിക്ഖു ഭഗവന്തം ഏതദവോച – ‘‘കോ നു ഖോ, ഭന്തേ, ഹേതു, കോ പച്ചയോ, യേന മിധേകച്ചോ കായസ്സ ഭേദാ പരം മരണാ അണ്ഡജാനം സുപണ്ണാനം സഹബ്യതം ഉപപജ്ജതീ’’തി? ‘‘ഇധ, ഭിക്ഖു, ഏകച്ചോ കായേന ദ്വയകാരീ ഹോതി, വാചായ ദ്വയകാരീ, മനസാ ദ്വയകാരീ. തസ്സ സുതം ഹോതി – ‘അണ്ഡജാ സുപണ്ണാ ദീഘായുകാ വണ്ണവന്തോ സുഖബഹുലാ’തി. തസ്സ ഏവം ഹോതി – ‘അഹോ വതാഹം കായസ്സ ഭേദാ പരം മരണാ അണ്ഡജാനം സുപണ്ണാനം സഹബ്യതം ഉപപജ്ജേയ്യ’ന്തി. സോ കായസ്സ ഭേദാ പരം മരണാ അണ്ഡജാനം സുപണ്ണാനം സഹബ്യതം ഉപപജ്ജതി. അയം ഖോ, ഭിക്ഖു, ഹേതു, അയം പച്ചയോ, യേന മിധേകച്ചോ കായസ്സ ഭേദാ പരം മരണാ അണ്ഡജാനം സുപണ്ണാനം സഹബ്യതം ഉപപജ്ജതീ’’തി. തതിയം.