൪. കുമാരകസുത്തം

൪൪. ഏവം മേ സുതം – ഏകം സമയം ഭഗവാ സാവത്ഥിയം വിഹരതി ജേതവനേ അനാഥപിണ്ഡികസ്സ ആരാമേ. തേന ഖോ പന സമയേന സമ്ബഹുലാ കുമാരകാ അന്തരാ ച സാവത്ഥിം അന്തരാ ച ജേതവനം മച്ഛകേ ബാധേന്തി.

അഥ ഖോ ഭഗവാ പുബ്ബണ്ഹസമയം നിവാസേത്വാ പത്തചീവരമാദായ സാവത്ഥിം പിണ്ഡായ പാവിസി. അദ്ദസാ ഖോ ഭഗവാ തേ സമ്ബഹുലേ കുമാരകേ അന്തരാ ച സാവത്ഥിം അന്തരാ ച ജേതവനം മച്ഛകേ ബാധേന്തേ. ദിസ്വാന യേന തേ കുമാരകാ തേനുപസങ്കമി; ഉപസങ്കമിത്വാ തേ കുമാരകേ ഏതദവോച – ‘‘ഭായഥ വോ, തുമ്ഹേ കുമാരകാ, ദുക്ഖസ്സ, അപ്പിയം വോ ദുക്ഖ’’ന്തി? ‘‘ഏവം, ഭന്തേ, ഭായാമ മയം, ഭന്തേ, ദുക്ഖസ്സ, അപ്പിയം നോ ദുക്ഖ’’ന്തി.

അഥ ഖോ ഭഗവാ ഏതമത്ഥം വിദിത്വാ തായം വേലായം ഇമം ഉദാനം ഉദാനേസി –

‘‘സചേ ഭായഥ ദുക്ഖസ്സ, സചേ വോ ദുക്ഖമപ്പിയം;

മാകത്ഥ പാപകം കമ്മം, ആവി വാ യദി വാ രഹോ.

‘‘സചേ ച പാപകം കമ്മം, കരിസ്സഥ കരോഥ വാ;

ന വോ ദുക്ഖാ പമുത്യത്ഥി, ഉപേച്ചപി [ഉപച്ചപി (ക.), ഉപ്പച്ചപി (?), ഉപ്പതിത്വാപി ഇതി അത്ഥോ] പലായത’’ന്തി. ചതുത്ഥം;