൮. പബ്ബജിതഅഭിണ്ഹസുത്തം

൪൮. ‘‘ദസയിമേ, ഭിക്ഖവേ, ധമ്മാ പബ്ബജിതേന അഭിണ്ഹം പച്ചവേക്ഖിതബ്ബാ. കതമേ ദസ? ‘വേവണ്ണിയമ്ഹി അജ്ഝുപഗതോ’തി പബ്ബജിതേന അഭിണ്ഹം പച്ചവേക്ഖിതബ്ബം; ‘പരപടിബദ്ധാ മേ ജീവികാ’തി പബ്ബജിതേന അഭിണ്ഹം പച്ചവേക്ഖിതബ്ബം; ‘അഞ്ഞോ മേ ആകപ്പോ കരണീയോ’തി പബ്ബജിതേന അഭിണ്ഹം പച്ചവേക്ഖിതബ്ബം; ‘കച്ചി നു ഖോ മേ അത്താ സീലതോ ന ഉപവദതീ’തി പബ്ബജിതേന അഭിണ്ഹം പച്ചവേക്ഖിതബ്ബം; ‘കച്ചി നു ഖോ മം അനുവിച്ച വിഞ്ഞൂ സബ്രഹ്മചാരീ സീലതോ ന ഉപവദന്തീ’തി പബ്ബജിതേന അഭിണ്ഹം പച്ചവേക്ഖിതബ്ബം; ‘സബ്ബേഹി മേ പിയേഹി മനാപേഹി നാനാഭാവോ വിനാഭാവോ’തി പബ്ബജിതേന അഭിണ്ഹം പച്ചവേക്ഖിതബ്ബം; ‘കമ്മസ്സകോമ്ഹി കമ്മദായാദോ കമ്മയോനി കമ്മബന്ധു കമ്മപടിസരണോ, യം കമ്മം കരിസ്സാമി കല്യാണം വാ പാപകം വാ തസ്സ ദായാദോ ഭവിസ്സാമീ’തി പബ്ബജിതേന അഭിണ്ഹം പച്ചവേക്ഖിതബ്ബം; ‘കഥംഭൂതസ്സ മേ രത്തിന്ദിവാ വീതിവത്തന്തീ’തി പബ്ബജിതേന അഭിണ്ഹം പച്ചവേക്ഖിതബ്ബം; ‘കച്ചി നു ഖോ അഹം സുഞ്ഞാഗാരേ അഭിരമാമീ’തി പബ്ബജിതേന അഭിണ്ഹം പച്ചവേക്ഖിതബ്ബം; ‘അത്ഥി നു ഖോ മേ ഉത്തരി മനുസ്സധമ്മോ അലമരിയഞാണദസ്സനവിസേസോ അധിഗതോ, യേനാഹം [യോഹം (സീ. പീ. ക.), സോഹം (സ്യാ.)] പച്ഛിമേ കാലേ സബ്രഹ്മചാരീഹി പുട്ഠോ ന മങ്കു ഭവിസ്സാമീ’തി പബ്ബജിതേന അഭിണ്ഹം പച്ചവേക്ഖിതബ്ബം. ഇമേ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ദസ ധമ്മാ പബ്ബജിതേന അഭിണ്ഹം പച്ചവേക്ഖിതബ്ബാ’’തി. അട്ഠമം.