9. Kiṃsīlasuttaṃ
326. ‘‘Kiṃsīlo kiṃsamācāro, kāni kammāni brūhayaṃ;
Naro sammā niviṭṭhassa, uttamatthañca pāpuṇe’’.
327. ‘‘Vuḍḍhāpacāyī anusūyako siyā, kālaññū [kālaññu (sī. syā.)] cassa garūnaṃ [garūnaṃ (sī.)] dassanāya;
Dhammiṃ kathaṃ erayitaṃ khaṇaññū, suṇeyya sakkacca subhāsitāni.
328. ‘‘Kālena gacche garūnaṃ sakāsaṃ, thambhaṃ niraṃkatvā [nirākatvā (?) ni + ā + kara + tvā] nivātavutti;
Atthaṃ dhammaṃ saṃyamaṃ brahmacariyaṃ, anussare ceva samācare ca.
329. ‘‘Dhammārāmo dhammarato, dhamme ṭhito dhammavinicchayaññū;
Nevācare dhammasandosavādaṃ, tacchehi nīyetha subhāsitehi.
330. ‘‘Hassaṃ jappaṃ paridevaṃ padosaṃ, māyākataṃ kuhanaṃ giddhi mānaṃ;
Sārambhaṃ kakkasaṃ kasāvañca mucchaṃ [sārambha kakkassa kasāva mucchaṃ (syā. pī.)], hitvā care vītamado ṭhitatto.
331. ‘‘Viññātasārāni subhāsitāni, sutañca viññātasamādhisāraṃ;
Na tassa paññā ca sutañca vaḍḍhati, yo sāhaso hoti naro pamatto.
332. ‘‘Dhamme ca ye ariyapavedite ratā,
Anuttarā te vacasā manasā kammunā ca;
Te santisoraccasamādhisaṇṭhitā,
Sutassa paññāya ca sāramajjhagū’’ti.
Kiṃsīlasuttaṃ navamaṃ niṭṭhitaṃ.