೩. ಮುಚಲಿನ್ದಕಥಾ

೫. [ಉದಾ. ೧೧] ಅಥ ಖೋ ಭಗವಾ ಸತ್ತಾಹಸ್ಸ ಅಚ್ಚಯೇನ ತಮ್ಹಾ ಸಮಾಧಿಮ್ಹಾ ವುಟ್ಠಹಿತ್ವಾ ಅಜಪಾಲನಿಗ್ರೋಧಮೂಲಾ ಯೇನ ಮುಚಲಿನ್ದೋ ತೇನುಪಸಙ್ಕಮಿ, ಉಪಸಙ್ಕಮಿತ್ವಾ ಮುಚಲಿನ್ದಮೂಲೇ ಸತ್ತಾಹಂ ಏಕಪಲ್ಲಙ್ಕೇನ ನಿಸೀದಿ ವಿಮುತ್ತಿಸುಖಪಟಿಸಂವೇದೀ. ತೇನ ಖೋ ಪನ ಸಮಯೇನ ಮಹಾ ಅಕಾಲಮೇಘೋ ಉದಪಾದಿ, ಸತ್ತಾಹವದ್ದಲಿಕಾ ಸೀತವಾತದುದ್ದಿನೀ. ಅಥ ಖೋ ಮುಚಲಿನ್ದೋ ನಾಗರಾಜಾ ಸಕಭವನಾ ನಿಕ್ಖಮಿತ್ವಾ ಭಗವತೋ ಕಾಯಂ ಸತ್ತಕ್ಖತ್ತುಂ ಭೋಗೇಹಿ ಪರಿಕ್ಖಿಪಿತ್ವಾ ಉಪರಿಮುದ್ಧನಿ ಮಹನ್ತಂ ಫಣಂ ಕರಿತ್ವಾ ಅಟ್ಠಾಸಿ – ‘‘ಮಾ ಭಗವನ್ತಂ ಸೀತಂ, ಮಾ ಭಗವನ್ತಂ ಉಣ್ಹಂ, ಮಾ ಭಗವನ್ತಂ ಡಂಸಮಕಸವಾತಾತಪಸರೀಸಪಸಮ್ಫಸ್ಸೋ’’ತಿ […ಸಿರಿಂ ಸಪ… (ಸೀ. ಸ್ಯಾ. ಕಂ.)]. ಅಥ ಖೋ ಮುಚಲಿನ್ದೋ ನಾಗರಾಜಾ ಸತ್ತಾಹಸ್ಸ ಅಚ್ಚಯೇನ ವಿದ್ಧಂ ವಿಗತವಲಾಹಕಂ ದೇವಂ ವಿದಿತ್ವಾ ಭಗವತೋ ಕಾಯಾ ಭೋಗೇ ವಿನಿವೇಠೇತ್ವಾ ಸಕವಣ್ಣಂ ಪಟಿಸಂಹರಿತ್ವಾ ಮಾಣವಕವಣ್ಣಂ ಅಭಿನಿಮ್ಮಿನಿತ್ವಾ ಭಗವತೋ ಪುರತೋ ಅಟ್ಠಾಸಿ ಪಞ್ಜಲಿಕೋ ಭಗವನ್ತಂ ನಮಸ್ಸಮಾನೋ. ಅಥ ಖೋ ಭಗವಾ ಏತಮತ್ಥಂ ವಿದಿತ್ವಾ ತಾಯಂ ವೇಲಾಯಂ ಇಮಂ ಉದಾನಂ ಉದಾನೇಸಿ –

[ಕಥಾ. ೩೩೮ ಕಥಾವತ್ಥುಪಾಳಿಯಮ್ಪಿ]‘‘ಸುಖೋ ವಿವೇಕೋ ತುಟ್ಠಸ್ಸ, ಸುತಧಮ್ಮಸ್ಸ ಪಸ್ಸತೋ;

ಅಬ್ಯಾಪಜ್ಜಂ ಸುಖಂ ಲೋಕೇ, ಪಾಣಭೂತೇಸು ಸಂಯಮೋ.

[ಕಥಾ. ೩೩೮ ಕಥಾವತ್ಥುಪಾಳಿಯಮ್ಪಿ]‘‘ಸುಖಾ ವಿರಾಗತಾ ಲೋಕೇ, ಕಾಮಾನಂ ಸಮತಿಕ್ಕಮೋ;

ಅಸ್ಮಿಮಾನಸ್ಸ ಯೋ ವಿನಯೋ, ಏತಂ ವೇ ಪರಮಂ ಸುಖ’’ನ್ತಿ.

ಮುಚಲಿನ್ದಕಥಾ ನಿಟ್ಠಿತಾ.