೭-೧೬. ಅಣ್ಡಜದಾನೂಪಕಾರಸುತ್ತದಸಕಂ

೩೯೮-೪೦೭. ಸಾವತ್ಥಿನಿದಾನಂ. ಏಕಮನ್ತಂ ನಿಸಿನ್ನೋ ಖೋ ಸೋ ಭಿಕ್ಖು ಭಗವನ್ತಂ ಏತದವೋಚ – ‘‘ಕೋ ನು ಖೋ, ಭನ್ತೇ, ಹೇತು, ಕೋ ಪಚ್ಚಯೋ, ಯೇನ ಮಿಧೇಕಚ್ಚೋ ಕಾಯಸ್ಸ ಭೇದಾ ಪರಂ ಮರಣಾ ಅಣ್ಡಜಾನಂ ಸುಪಣ್ಣಾನಂ ಸಹಬ್ಯತಂ ಉಪಪಜ್ಜತೀ’’ತಿ? ‘‘ಇಧ, ಭಿಕ್ಖು, ಏಕಚ್ಚೋ ಕಾಯೇನ ದ್ವಯಕಾರೀ ಹೋತಿ, ವಾಚಾಯ ದ್ವಯಕಾರೀ, ಮನಸಾ ದ್ವಯಕಾರೀ. ತಸ್ಸ ಸುತಂ ಹೋತಿ – ‘ಅಣ್ಡಜಾ ಸುಪಣ್ಣಾ ದೀಘಾಯುಕಾ ವಣ್ಣವನ್ತೋ ಸುಖಬಹುಲಾ’ತಿ. ತಸ್ಸ ಏವಂ ಹೋತಿ – ‘ಅಹೋ ವತಾಹಂ ಕಾಯಸ್ಸ ಭೇದಾ ಪರಂ ಮರಣಾ ಅಣ್ಡಜಾನಂ ಸುಪಣ್ಣಾನಂ ಸಹಬ್ಯತಂ ಉಪಪಜ್ಜೇಯ್ಯ’ನ್ತಿ. ಸೋ ಅನ್ನಂ ದೇತಿ…ಪೇ… ಪಾನಂ ದೇತಿ… ವತ್ಥಂ ದೇತಿ… ಯಾನಂ ದೇತಿ… ಮಾಲಂ ದೇತಿ… ಗನ್ಧಂ ದೇತಿ… ವಿಲೇಪನಂ ದೇತಿ… ಸೇಯ್ಯಂ ದೇತಿ… ಆವಸಥಂ ದೇತಿ… ಪದೀಪೇಯ್ಯಂ ದೇತಿ. ಸೋ ಕಾಯಸ್ಸ ಭೇದಾ ಪರಂ ಮರಣಾ ಅಣ್ಡಜಾನಂ ಸುಪಣ್ಣಾನಂ ಸಹಬ್ಯತಂ ಉಪಪಜ್ಜತಿ. ಅಯಂ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖು, ಹೇತು, ಅಯಂ ಪಚ್ಚಯೋ, ಯೇನ ಮಿಧೇಕಚ್ಚೋ ಕಾಯಸ್ಸ ಭೇದಾ ಪರಂ ಮರಣಾ ಅಣ್ಡಜಾನಂ ಸುಪಣ್ಣಾನಂ ಸಹಬ್ಯತಂ ಉಪಪಜ್ಜತೀ’’ತಿ. ಸೋಳಸಮಂ.