೩. ಉಪೋಸಥಸುತ್ತಂ

೩೪೪. ಏಕಂ ಸಮಯಂ ಭಗವಾ ಸಾವತ್ಥಿಯಂ ವಿಹರತಿ ಜೇತವನೇ ಅನಾಥಪಿಣ್ಡಿಕಸ್ಸ ಆರಾಮೇ. ಅಥ ಖೋ ಅಞ್ಞತರೋ ಭಿಕ್ಖು ಯೇನ ಭಗವಾ ತೇನುಪಸಙ್ಕಮಿ; ಉಪಸಙ್ಕಮಿತ್ವಾ ಭಗವನ್ತಂ ಅಭಿವಾದೇತ್ವಾ ಏಕಮನ್ತಂ ನಿಸೀದಿ. ಏಕಮನ್ತಂ ನಿಸಿನ್ನೋ ಖೋ ಸೋ ಭಿಕ್ಖು ಭಗವನ್ತಂ ಏತದವೋಚ – ‘‘ಕೋ ನು ಖೋ, ಭನ್ತೇ, ಹೇತು, ಕೋ ಪಚ್ಚಯೋ, ಯೇನ ಮಿಧೇಕಚ್ಚೇ ಅಣ್ಡಜಾ ನಾಗಾ ಉಪೋಸಥಂ ಉಪವಸನ್ತಿ ವೋಸ್ಸಟ್ಠಕಾಯಾ ಚ ಭವನ್ತೀ’’ತಿ?

‘‘ಇಧ, ಭಿಕ್ಖು, ಏಕಚ್ಚಾನಂ ಅಣ್ಡಜಾನಂ ನಾಗಾನಂ ಏವಂ ಹೋತಿ – ‘ಮಯಂ ಖೋ ಪುಬ್ಬೇ ಕಾಯೇನ ದ್ವಯಕಾರಿನೋ ಅಹುಮ್ಹ, ವಾಚಾಯ ದ್ವಯಕಾರಿನೋ, ಮನಸಾ ದ್ವಯಕಾರಿನೋ. ತೇ ಮಯಂ ಕಾಯೇನ ದ್ವಯಕಾರಿನೋ, ವಾಚಾಯ ದ್ವಯಕಾರಿನೋ, ಮನಸಾ ದ್ವಯಕಾರಿನೋ, ಕಾಯಸ್ಸ ಭೇದಾ ಪರಂ ಮರಣಾ ಅಣ್ಡಜಾನಂ ನಾಗಾನಂ ಸಹಬ್ಯತಂ ಉಪಪನ್ನಾ. ಸಚಜ್ಜ ಮಯಂ ಕಾಯೇನ ಸುಚರಿತಂ ಚರೇಯ್ಯಾಮ, ವಾಚಾಯ ಸುಚರಿತಂ ಚರೇಯ್ಯಾಮ, ಮನಸಾ ಸುಚರಿತಂ ಚರೇಯ್ಯಾಮ, ಏವಂ ಮಯಂ ಕಾಯಸ್ಸ ಭೇದಾ ಪರಂ ಮರಣಾ ಸುಗತಿಂ ಸಗ್ಗಂ ಲೋಕಂ ಉಪಪಜ್ಜೇಯ್ಯಾಮ. ಹನ್ದ, ಮಯಂ ಏತರಹಿ ಕಾಯೇನ ಸುಚರಿತಂ ಚರಾಮ, ವಾಚಾಯ ಸುಚರಿತಂ ಚರಾಮ, ಮನಸಾ ಸುಚರಿತಂ ಚರಾಮಾ’ತಿ. ಅಯಂ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖು, ಹೇತು, ಅಯಂ ಪಚ್ಚಯೋ, ಯೇನ ಮಿಧೇಕಚ್ಚೇ ಅಣ್ಡಜಾ ನಾಗಾ ಉಪೋಸಥಂ ಉಪವಸನ್ತಿ ವೋಸ್ಸಟ್ಠಕಾಯಾ ಚ ಭವನ್ತೀ’’ತಿ. ತತಿಯಂ.