೧೩-೫೨. ಉಣ್ಹವಲಾಹಕದಾನೂಪಕಾರಸುತ್ತಚಾಲೀಸಕಂ

೫೬೨-೬೦೧. ಸಾವತ್ಥಿನಿದಾನಂ. ಏಕಮನ್ತಂ ನಿಸಿನ್ನೋ ಖೋ ಸೋ ಭಿಕ್ಖು ಭಗವನ್ತಂ ಏತದವೋಚ – ‘‘ಕೋ ನು ಖೋ, ಭನ್ತೇ, ಹೇತು, ಕೋ ಪಚ್ಚಯೋ, ಯೇನ ಮಿಧೇಕಚ್ಚೋ ಕಾಯಸ್ಸ ಭೇದಾ ಪರಂ ಮರಣಾ ಉಣ್ಹವಲಾಹಕಾನಂ ದೇವಾನಂ…ಪೇ… ಅಬ್ಭವಲಾಹಕಾನಂ ದೇವಾನಂ…ಪೇ… ವಾತವಲಾಹಕಾನಂ ದೇವಾನಂ…ಪೇ… ವಸ್ಸವಲಾಹಕಾನಂ ದೇವಾನಂ ಸಹಬ್ಯತಂ ಉಪಪಜ್ಜತೀ’’ತಿ? ‘‘ಇಧ, ಭಿಕ್ಖು, ಏಕಚ್ಚೋ ಕಾಯೇನ ಸುಚರಿತಂ ಚರತಿ, ವಾಚಾಯ ಸುಚರಿತಂ ಚರತಿ, ಮನಸಾ ಸುಚರಿತಂ ಚರತಿ. ತಸ್ಸ ಸುತಂ ಹೋತಿ – ‘ವಸ್ಸವಲಾಹಕಾ ದೇವಾ ದೀಘಾಯುಕಾ ವಣ್ಣವನ್ತೋ ಸುಖಬಹುಲಾ’ತಿ. ತಸ್ಸ ಏವಂ ಹೋತಿ – ‘ಅಹೋ ವತಾಹಂ ಕಾಯಸ್ಸ ಭೇದಾ ಪರಂ ಮರಣಾ ವಸ್ಸವಲಾಹಕಾನಂ ದೇವಾನಂ ಸಹಬ್ಯತಂ ಉಪಪಜ್ಜೇಯ್ಯ’ನ್ತಿ. ಸೋ ಅನ್ನಂ ದೇತಿ…ಪೇ… ಪದೀಪೇಯ್ಯಂ ದೇತಿ. ಸೋ ಕಾಯಸ್ಸ ಭೇದಾ ಪರಂ ಮರಣಾ ವಸ್ಸವಲಾಹಕಾನಂ ದೇವಾನಂ ಸಹಬ್ಯತಂ ಉಪಪಜ್ಜತಿ. ಅಯಂ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖು, ಹೇತು, ಅಯಂ ಪಚ್ಚಯೋ, ಯೇನ ಮಿಧೇಕಚ್ಚೋ ಕಾಯಸ್ಸ ಭೇದಾ ಪರಂ ಮರಣಾ ವಸ್ಸವಲಾಹಕಾನಂ ದೇವಾನಂ ಸಹಬ್ಯತಂ ಉಪಪಜ್ಜತೀ’’ತಿ. ದ್ವೇಪಞ್ಞಾಸಮಂ.