೯. ಚನ್ದಿಮಸುತ್ತಂ

೯೦. ಸಾವತ್ಥಿನಿದಾನಂ. ತೇನ ಖೋ ಪನ ಸಮಯೇನ ಚನ್ದಿಮಾ ದೇವಪುತ್ತೋ ರಾಹುನಾ ಅಸುರಿನ್ದೇನ ಗಹಿತೋ ಹೋತಿ. ಅಥ ಖೋ ಚನ್ದಿಮಾ ದೇವಪುತ್ತೋ ಭಗವನ್ತಂ ಅನುಸ್ಸರಮಾನೋ ತಾಯಂ ವೇಲಾಯಂ ಇಮಂ ಗಾಥಂ ಅಭಾಸಿ –

‘‘ನಮೋ ತೇ ಬುದ್ಧ ವೀರತ್ಥು, ವಿಪ್ಪಮುತ್ತೋಸಿ ಸಬ್ಬಧಿ;

ಸಮ್ಬಾಧಪಟಿಪನ್ನೋಸ್ಮಿ, ತಸ್ಸ ಮೇ ಸರಣಂ ಭವಾ’’ತಿ.

ಅಥ ಖೋ ಭಗವಾ ಚನ್ದಿಮಂ ದೇವಪುತ್ತಂ ಆರಬ್ಭ ರಾಹುಂ ಅಸುರಿನ್ದಂ ಗಾಥಾಯ ಅಜ್ಝಭಾಸಿ –

‘‘ತಥಾಗತಂ ಅರಹನ್ತಂ, ಚನ್ದಿಮಾ ಸರಣಂ ಗತೋ;

ರಾಹು ಚನ್ದಂ ಪಮುಞ್ಚಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಾ ಲೋಕಾನುಕಮ್ಪಕಾ’’ತಿ.

ಅಥ ಖೋ ರಾಹು ಅಸುರಿನ್ದೋ ಚನ್ದಿಮಂ ದೇವಪುತ್ತಂ ಮುಞ್ಚಿತ್ವಾ ತರಮಾನರೂಪೋ ಯೇನ ವೇಪಚಿತ್ತಿ ಅಸುರಿನ್ದೋ ತೇನುಪಸಙ್ಕಮಿ; ಉಪಸಙ್ಕಮಿತ್ವಾ ಸಂವಿಗ್ಗೋ ಲೋಮಹಟ್ಠಜಾತೋ ಏಕಮನ್ತಂ ಅಟ್ಠಾಸಿ. ಏಕಮನ್ತಂ ಠಿತಂ ಖೋ ರಾಹುಂ ಅಸುರಿನ್ದಂ ವೇಪಚಿತ್ತಿ ಅಸುರಿನ್ದೋ ಗಾಥಾಯ ಅಜ್ಝಭಾಸಿ –

‘‘ಕಿಂ ನು ಸನ್ತರಮಾನೋವ, ರಾಹು ಚನ್ದಂ ಪಮುಞ್ಚಸಿ;

ಸಂವಿಗ್ಗರೂಪೋ ಆಗಮ್ಮ, ಕಿಂ ನು ಭೀತೋವ ತಿಟ್ಠಸೀ’’ತಿ.

‘‘ಸತ್ತಧಾ ಮೇ ಫಲೇ ಮುದ್ಧಾ, ಜೀವನ್ತೋ ನ ಸುಖಂ ಲಭೇ;

ಬುದ್ಧಗಾಥಾಭಿಗೀತೋಮ್ಹಿ, ನೋ ಚೇ ಮುಞ್ಚೇಯ್ಯ ಚನ್ದಿಮ’’ನ್ತಿ.